در ماه های اخیر بسیار در مورد دونالد ترامپ رییس جمهور آمریکا گفته و شنیده شده است. او که جنگی نامشروع را علیه ایران به راه انداخت و با بن بست های جدی رو به رو شد و اکنون دم از محاصره دریایی کشورمان می زند. اچدر بیش از یک سال اخیر که از بازگشت ترامپ به کرسی ریاست جمهوری آمریکا می گذرد می توان به عینه کلکسیونی از جنجال و خودشیفتگی و آشوب طلبی ایجاد شده از سوی رییس جمهور آمریکا را مشاهده کرد. در واقع٬ نه مردم آمریکا و نه مردم جهان از دست ترامپ آرامش نداشته اند. 

نکته قابل تامل در مورد ترامپ این است که علی رغم ادعاهای عجیب و گزاف وی که خود را رییس یا پادشاه جهان می خواند و سعی دارد خودش را مغز متفکر عالم معرفی کند٬ تقریبا هیچ آدم عاقل و آبروداری در دنیا نیست که بخواهد با وی همراه شود. موضوعی که به شدت رییس جمهور آمریکا را منزوی کرده است. شبیه به این وضعیت را ترامپ در دوره نخست حضورش در قدرت هم تجربه کرده بود. 

در تازه ترین نمونه شاهد بوده ایم که ترامپ اخیرا به پاپ که مواضع و اقدامات جنگ طلبانه رییس جمهور آمریکا را نکوهش کرده تاخته و او را مورد بی احترامی قرار داده است. موضوعی که سیلی از ابراز محکومیت های بین المللی علیه ترامپ را برانگیخته است. در مورد ایران و تنش زایی و جنگ افروزی علیه کشورمان نیز می بینیم که ترامپ تنهای تنها است. اغلب دولت های غربی و حتی سازمان ناتو به صراحت می گویند که مایل به همراهی با طرح های ترامپ علیه ایران نیستند و نمی خواهند پذیرای تبعات آن ها باشند. 

درست در همین نقطه است که بیراه نیست اگر بگوییم دونالد ترامپ یک بیمار روانی است. فردی که در تخیلاتش همه جهان را با خود دارد اما در واقعیت تنهایی تنهاست. فردی که خود را به شدت محبوب می بیند اما در واقعیت مدام با رکوردزنی در کاهش محبوبیت خود بر پایه آمارهای نظرسنجی های مختلف رو به رو می شود. گویی جهان واقعی ترامپ هم شبیه به شوهای تبلیغاتی وی شده است. پر زرق و برق اما مملو از هیچ....