تلخ بود وقتی شنیدم تیغ کینِ آشوبگران در تنِ زخمدار جانباز دفاع مقدس، تیز شده و کار ناتمام صدامیان را تمام کرده است. تلخ تر شد کامم وقتی شنیدم، اولاد فکری آل ابوسفیان و نواده های هند جگرخوار، به "مُثله" پیکر امنیت بانان وطن، مثلِ مادرِ معنوی خود را به روز کردند.

تلخ کامم از این همه شنائت اما برای نسل امروز می نویسم که نه شاید که حتما بسیارشان نمی شناسند جانباز را. نمی دانند روز جانباز هم تکریم یک رسم است نه تکرار یک اسم. جانباز را "روز جانباز" را وامی پر برکت می دانیم که به نام مبارک حضرت عباس، سلام الله علیه، راه به تقویم جمهوری اسلامی برد تا "راهبرد " تربیت نسلی را نماد سازی کند که برای رسیدن به حق و حراست از حقیقت ازجان گذشتند تا خالقِ فرهنگِ جانبازی باشند.

ما در شکوه جانباز، استمرار مدام شهادت را می خوانیم. دلیلش هم همان است که شهید سلیمانی گفت؛ کسانی شهید می شوند که شهید باشند و زیستی شهید گونه را تجربه کنند. جانباز هم نماد تام و تمام این حقیقت است. این روایت را صادقانه و به قصد قربت می نویسم تا پیشکش کنم به جانبازان.

به یاد همرزمان شهیدی که در لباس سبز پاسداری یا خاکی بسیجی یا سربازی، مومنانه و مجاهدانه رفتار کردند. فکر می کنم امروز بیش از همیشه به بازخوانی شفاف سلوک و سبک رفتاری شان، نیاز داریم. در فصل پر شکوه دفاع مقدس، پاسدار و بسیجی و ارتشی و جهادی و همه آنانی که خود را به جبهه رساندند، از خویش گذشتند تا در پیوستن به خدا، خدمتگذار مردم باشند. حافظ حدود و ثغور وطن و انقلاب. فرمانبردار روح الله که خود را خدمتگذار می دانست و می پسندید.

این را به صریحترین کلمات و صادقانه ترین باور می گویم که نسلِ ما برای" اهدای جان به میدان می رفت نه برای تخلیه هیجان". در خطر از هم سبقت می گرفتند و در استفاده از حد اقل امکاناتی که بود، پا، سُست می کردند تا دیگری پیش بیفتد. به لقمه ای کمتر قناعت می کردند تا به دیگری لقمه ای بیشتر برسد. کم برمی داشتند اما سنگین می گذاشتند به گاه خدمت. باور مان هنوز این است که وقتی از پاسدار و ارتشی و بسیجی حرف می زنیم، باید همان چهره های نجیب در قاب چشم ها تصویر شود.

با این تصور زیباست که کلماتی چون پاسدار و جانباز و سرباز برای مان معانی پرشکوهی دارند. هرجا که خطر، خاطر مردم را پریشان کرده است باز اینان به میدان آمده اند. باز هم" نه برای تخلیه هیجان که برای اهدای جان".

در حوادث اخیر هم این نسل هم به میدان آمد و هم خود را تکثیر کرد. زخم برداشت و ایستاد. تن و سر و بدنش سنگ خورد و ایستاد. چشم هایش را هدف گرفتند و باز هم ایستاد. جانبازان را تتمه جانی است که باز به میدان آورده اند. شهید را که از شهادت نمی شود ترساند. ترس از او دل دشمن را به هراس می اندازد.

این روزها می گذرد، فرداها در پیش داریم. رسم جانبازی و استمرار شهادت همچنان در این خاک جاری است. ما هم که نباشیم باز هم سنت خدا جاری است. همان که در آیه 54 سوره مبارکه مائده می فرماید:" يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنوا مَن يَرتَدَّ مِنكُم عَن دينِهِ فَسَوفَ يَأتِي اللَّهُ بِقَومٍ يُحِبُّهُم وَيُحِبّونَهُ أَذِلَّةٍ عَلَى المُؤمِنينَ أَعِزَّةٍ عَلَى الكافِرينَ يُجاهِدونَ في سَبيلِ اللَّهِ وَلا يَخافونَ لَومَةَ لائِمٍ ۚ ذٰلِكَ فَضلُ اللَّهِ يُؤتيهِ مَن يَشاءُ ۚ وَاللَّهُ واسِعٌ عَليمٌ؛ ای کسانی که ایمان آورده‌اید! هر کس از شما، از آیین خود بازگردد، (به خدا زیانی نمی‌رساند؛ خداوند جمعیّتی را می‌آورد که آنها را دوست دارد و آنان (نیز) او را دوست دارند، در برابر مؤمنان متواضع، و در برابر کافران سرسخت و نیرومندند؛ آنها در راه خدا جهاد می‌کنند، و از سرزنش هیچ ملامتگری هراسی ندارند. این، فضل خداست که به هر کس بخواهد (و شایسته ببیند) می‌دهد؛ و (فضل) خدا وسیع، و خداوند داناست."

این سنت همچنان پا برجاست و جانبازان شاهدان این حقیقت اند.....