در مدت اخیر و در فضای پس از آتش‌بس موقت میان ایران و آمریکا، در چندین نوبت شاهد حملات گاه و بیگاه آمریکایی ها به بخش های جنوبی کشورمان و مناطقی نظیر بندرعباس، جزیره سیریک، قشم و غیره بوده ایم. در تازه ترین تحول، آمریکایی ها اخیرا به جزیره قشم حمله کرده اند و بلافاصله ایران نیز با حملات سنگین موشکی و پهپادی، اهدافی را در کویت و بحرین زیر آتش گرفته که خسارات سنگینی را به دشمنان تحمیل کرده است. با این همه، یک سوال جای طرح دارد و آن هم این است که چرا کاخ سفید رویکرد حملات گاه و بیگاه علیه ایران را در پیش گرفته است؟ در پاسخ به این سوال می توان به 3 مولفه محوری اشاره کرد. 

اول اینکه طرف آمریکایی با این قبیل اقداماتش به زعم خود سعی دارد تجاوز و حمله به خاک ایران را عادی سازی کند. در واقع، آمریکایی ها می خواهند نوعی ناامنی دائمی را به کشورمان تحمیل کرده و از این رهگذر، یک اهرم فشار تازه را برای خود و به ضرر کشورمان ایجاد کنند. در این راستا، اقدامات قاطع ایران در نشان دادن واکنش به دشمنان، نشان از آن دارد که تهران این نیت را به خوبی متوجه شده و با تحمیل هزینه های سنگین‌تر سعی دارد آن را به نقطه شکست بکشاند. 

نکته دوم اینکه رئیس جمهور آمریکا با این قبیل حملات سعی دارد به زعم خود ایران را در مذاکرات با این کشور وادار به عقب‌نشینی کند. ادراک کاخ سفید این است که در فضای آتش‌بس موقت و تداوم محاصره دریایی، حملات گاه و بیگاه به اهدافی در مناطق جنوبی ایران می تواند تهران را متمایل به سمت ارائه امتیاز به طرف آمریکایی کند. گزاره ای که البته ایران قویا آن را رد می کند. 

و مساله سوم اینکه آمریکا با حملات گاه و بیگاه علیه ایران بر آن است تا به زعم خود یک اهرم فشار جدی سیاسی، امنیتی و اقتصادی علیه ایران را برای خود بسازد. در واقع، ترامپیست ها می خواهند فرسایش روانی را به ایران تحمیل کنند اما خود کنار بایستند و درگیر یک جنگ تمام عیار نشوند. این در حالی است که ایران با واکنش‌های گسترده تر خود به هر تجاوزی، سعی دارد هزینه ها برای طرف آمریکایی را بالا ببرد و تبعات منفی اقداماتش را به آن گوشزد کند. در عین حال، اهرم تسلط بر تنگه هرمز نیز فرصت های خوبی را برای مجازات طرف آمریکایی در اختیار ایران قرار می دهد.