از همان زمان آغاز جنگ رمضان تا به امروز که شاهد آتش بس موقت و سکوت صحنه نبرد هستیم، بسیاری از تحلیلگران و رسانه های جهان دیدگاه های مختلفی را در مورد سرنوشت نهایی جنگ میان ایران و آمریکا مطرح کرده و می کنند. 

فارغ از تنوع چشم اندازهای مطرح شده، تقریبا اغلب آن ها بر این باورند که آمریکا در جنگ افروزی علیه ایران به اهداف خود نرسیده و تهران به خوبی با جنگ نامتقارن و استفاده از اهرم های قدرت خود توانسته طرف آمریکایی را به عقب پس بزند و آن را در تحقق اهدافش ناکام بگذارد. 

با این همه شاید بد نباشد که توجه داشته باشیم جهان ورزش نیز می تواند چشم اندازهای جالبی را در مورد آینده و سرنوشت تنش های جاری میان ایران و آمریکا ارائه کند. 

ورزش کشتی کج سالهاست که یکی از برندهای ورزشی آمریکا در جهان است. ورزشی که البته همگان تا حد زیادی می دانند بیش از اینکه بر مبارزه میان دو کشتی گیر استوار باشد، صرفا رویدادی نمایشی است که به دنبال جلب توجه و پولسازی است. 

در نقطه مقابل، ورزش زورخانه ای یکی از سنت های دیرینه ورزشی در ایران است. ورزشی که مبتنی بر اخلاق پهلوانی است و در واقع تلفیقی از ورزش و اخلاق است و از هرگونه اقدام و حرکت نمایشی به دور است. ورزشی که روح الهی در آن جاری است. 

اگر از این زاویه نگاه کنیم، درگیری های جاری میان ایران و آمریکا نیز تا حد زیادی ویژگی های دو ورزش کشتی کج و زورخانه ای را دارد. رییس جمهور آمریکا و کلیت مجموعه حکمرانی این کشور می خواهند با نمایش و قدرت نمایی دروغ مدعی پیروزی بر ایران و شکست کشورمان شوند. این در حالی است که ایرانیان با تکیه بر روحیه پهلوانی و حماسه سازی، از کشور و منافع خود حراست می کنند. هرچه ایرانیان واقعی و شجاعانه رفتار می کنند، طرف آمریکایی نمایش به روی صحنه می برد و دروغ می گوید. 

از این رو واضح است که پیروز این نبرد آن طرفی است که با روحیه پهلوانی و دلیری وارد میدان شده است. طرفی که نمایش بازی نمی کند و آن طرف جز ایران نیست.