به گزارش ایبنا، به نقل از گاردین، ما در دورهای زندگی میکنیم که از یکسو بیش از هر زمان سیاسی است و از سوی دیگر کمترین نشانهای از انقلاب در آن دیده میشود؛ دورانی که هشتگها جای خیابانهای اشغالشده را گرفتهاند. شاید همین تضاد باعث شده بسیاری از نویسندگان امسال با حسرت به زمانی نگاه کنند که باورهای سیاسی میتوانست موجهای بزرگ ایجاد کند.
در «انقلابیون» نوشته «جیسون برک، نویسنده به دهه ۱۹۷۰ بازمیگردد او تصویری ژئوپلیتیک میسازد؛ مردانی با ژاکتهای کوردوری و سبیلهای پرپشت، زنانی با کتابهای نظری و اسلحه در دست. بسیاری از این افراد بیش از آنکه شیفته مارکسیسم باشند، مجذوب هرجومرج بودند. روایت گروگانگیریها و ربایشهایی که انجام دادند، اعتراضات امروز را آرام و بیخطر نشان میدهد.
«اِوِن هاثرلی» در «اثر بیگانگی» به نوعی شورش آرامتر میپردازد؛ زندگینامه جمعی از معماران، طراحان و کارگردانانی که به بریتانیا مهاجرت کردند و با پروژههای شهری خود، سیمای شهرسازی را تغییر دادند. این افراد کمتر مورد توجه قرار گرفتند؛ تا جایی که ایان فلمینگ به دلیل نفرت از برتولیسم، نام یکی از شرورهای جیمز باند را از معمار یهودی ارنو گلدفینگر الهام گرفت.
در «بهترین هتل کابل» لایز دوسه تاریخ کابل را از دریچه هتل بینالمللی روایت میکند؛ از فضای پرجنبوجوش دهه ۱۹۷۰ گرفته تا مقاومت در برابر طالبان و روزهای بمبگذاری. این کتاب ادای احترامی است به مردمی که در برابر تهاجم و جنگ داخلی همچنان زندهدل و مقاوم ایستادهاند.
«ریچارد بک» در «سرزمین مادری» آمریکا را نیز به فهرست کشورهایی اضافه میکند که پسلرزههای حملات ۱۱ سپتامبر آنها را از هم پاشید. او با نثری دقیق و لایهلایه توضیح میدهد چگونه پارانویا ابتدا به عراق و افغانستان صادر شد و بعد در داخل آمریکا به شکل ترامپیسم اقتدارگرا بازگشت.
«ژانپیر فیلیو» در «مورخی در غزه» روایتگر تلخترین فصل تاریخ معاصر خاورمیانه است؛ گزارشی صریح از ویرانیهایی که اسرائیل با حمایت آمریکا و بریتانیا رقم زده است. او از صحنههایی مینویسد که رسانههای بینالمللی به آنها دسترسی ندارند.
در بریتانیا، حتی اعتراض به مشارکت کشور در این خشونتها ممکن است به بازداشت منجر شود. فارا دابهووالا در «سخنرانی آزادی چیست؟» تاریخ آزادی بیان را از دهه ۱۷۲۰ بررسی میکند و نشان میدهد چگونه این مفهوم به یکی از باورهای اصلی اجتماعی تبدیل شد، هرچند در نهایت تاکید میکند که در عصر قطبی امروز، آزادی بیان از حد تعادل گذشته است.
«مینوع دینشاو» در «دوستان در جوانی» جنگ داخلی انگلیس را از نگاه دو دوست دنبال میکند؛ یکی طرفدار پادشاهی و دیگری همراه اولیور کرامول. او با ظرافتی کمنظیر پیامی درباره امکان دوستی میان جناحهای سیاسی مختلف ارائه میدهد؛ پیامی که با زمانهای که احزاب اصلی حتی یکپنجم آرا را کسب نمیکنند، سازگار است.
«اش سارکار» در «قانون اقلیت» استدلال میکند که میانهروی کنار زده شده و بهترین راه این است که کارگران اختلافات کوچک را کنار بگذارند و در برابر نخبگان ائتلاف کنند.
نظراتی كه به تعميق و گسترش بحث كمك كنند، پس از مدت كوتاهی در معرض ملاحظه و قضاوت ديگر بينندگان قرار مي گيرد. نظرات حاوی توهين، افترا، تهمت و نيش به ديگران منتشر نمی شود.