همکاری ۲۵ساله؛ بازی برد و باخت

هادی حق پرست*، گروه تعاملی الف،   3990423055 ۷ نظر، ۰ در صف انتشار و ۲ تکراری یا غیرقابل انتشار
همکاری ۲۵ساله؛ بازی برد و باخت

در میان جنجال های سیاسی و جناحی، واقع بینی با عینک منافع ملی به مقوله سیاست خارجی و مشخصا مسئله برنامه همکاری 25ساله میان ایران و چین، به دور از حواشی و در نقطه ای امن و منطقی ضروری به نظر می آید. چین چه امروز و چه دیروز کشوری نیست که بتوان در مورد آن بی گدار به آب زد و چنین تعهدهای بلندمدتی را متضمن شد. ایران نیز در جهان به خوش نامی در تعهدات بین المللی خود مشهور است که در طول قرن اخیر خلاف آن ثابت نشده است.

برای بررسی هر مسئله سیاسی یا بین المللی در نظر گرفتن شرایط و موقعیت آن مقطع از زمان بسیار مهم است و بدون در نظر داشتن این مهم هر تحلیلی یک خطای بزرگ محصوب می گردد و بدیهی است که ایران عزیز با قرار گرفتن در میان انبوهی از هجمه های سیاسی، رسانه ای و تحریم های اقتصادی هرچند به دور از انصاف، شرایط و موقعیت مطلوبی در سیاست بین الملل کنونی ندارد.

و چین اما امروز یک ابرقدرت اقتصادی است که یک سوم ذخیره ارزی جهان را در اختیار دارد و برای تبدیل شدن به یک قدرت برتر سیاسی نیازمند یاری کشورهای مهمی چون ایران است، اما چین درعین حال به دلیل آن هجمه های غیرمنصفانه به ایران نمی تواند بیش از اندازه تحرکات و اقدامات سیاسی خود را در منطقه و جهان به ایران گره بزند. چرا که در طول سال های اخیر نشان داده است که حاضر به پرداختن هزینه ای بیش از فایده ایران برای خود در جهت اتهام همکاری با ایران نیست. ایران همانطور که در متن توافق نامه آمده است، ایران منبع مهمی از تامین انرژی سیری ناپذیر چین بوده و بس!

در مورد متن تفاهم نامه، در بند دوم چند نکته آمده است که جای تامل دارد. مثلا گسترش همکاری های دوجانبه اقتصادی و تجاری! پرسش مهمی به ذهن متبادر می گردد که ما در ایران با توان صنعتی و تولید حال حاضر خود چه همکاری اقتصادی و تجاری با چین می توانیم داشته باشیم؟ تراز تجاری ما با چند کشور در جهان مثبت است؟ در حال حاضر نسبت صادرات و واردات ما با چین چگونه است؟ آیا ما هم مانند چین در این همکاری برنده خواهیم بود؟ یا به قول متن تفاهم نامه بازی برد برد هست؟

روابط خارجی مرحله کاشت سیاست های کلان کشور نیست، سیاست خارجی مرحله و بستر برداشت سیاست ها و تلاش های داخلی کشور است. ما امروز هیچ راهی جز اقتصاد مقاومتی و تمرکز به صنعت و توان و تولید داخلی با رویکرد کیفیت محور نداریم. البته که نگاه باید به بیرون از مرزها دوخته باشد، اما تکیه قطعا به درون است. ما تا نتوانیم با مدیریت صحیح از ظرفیت های داخلی استفاده کنیم، غیرممکن است که توان بهره برداری از روابط بین الملل را پیدا کنیم و همواره بازی برد برد تنها در عنوان مطرح شده و به ضرر ما تمام خواهد شد. 

یا مثال دوم، حمایت از مواضع یکدیگر و همکاری در مجامع بین المللی و سازمان های بین المللی! پرسش این است که مواضع چین در مورد مهم ترین چالش جمهوری اسلامی ایران در نظام بین الملل که مسئله هسته ای بوده، چه بود؟ چطور می توان از مواضع چین حمایت کرد؟ یا چین چطور نسبت به مواضع ما علیه اسرائیل که مهم ترین دشمن و سد سیاست های ایران در منطقه است، از ما حمایت خواهد کرد؟ یا احیانا از نگاه و سیاست های عربستان علیه ما؟ چگونه ممکن است که مواضع چین و ایران بهم نزدیک شود؟ آیا منبع تهدید یا فرصت برای دو کشور مشترک است؟ آیا اختلافات چین با ایالات متحده مبنای ایدئولوژیک دارد یا سیاسی و اقتصادی است؟

در مثال سوم، تقویت اجرای قانون و همکاری های امنیتی در حوزه مختلف از جمله تروریسم!
آیا تجربه دو دهه اخیر در عراق، سوریه، یمن و لبنان نشان داده است که مواضع چین در تشخیص تروریسم با ایران نزدیک است؟ آیا چین در این باره اساسا دغدغه ای دارد؟ آیا چین بعضی از اقدامات ایران را در قبال مبارزه با تروریسم، اقدام تروریستی نمی خواند؟ مخالفت چین برای حضور ایران در سازمان همکاری های شانگهای که یکی از اهدافش مبارزه با تروریسم است چه بود؟
خلاصه کلام: تفاهم نامه همکاری بلند مدت با چین همان قدر خطا است که نشستن پای مذاکره با آمریکا و برجام در این شرایط اشتباه بود. ثمره این همکاری چیزی جز تضعیف توان داخلی و ظرفیت های ما نیست.

*کارشناس ارشد روابط بین الملل 

 

دیدگاه کاربران

ناشناس۱۵۲۰۳۰۴۱۱:۰۴:۴۹ ۱۳۹۹/۴/۲۳
این همان چیزی است که بارها گفتیم این همکاری باید دوجانبه باشد یعنی هم سرمایه گذاری آنها در ایران و هم سرمایه گذاری ما در چین و در سند هم آمده همکاری با کشور ثالث ولی سرمایه گذاری ما در چین در سند نیست و این قطعا یک طرفه و به ضرر کشور و تولیدات کشور است چون صنعت ایران و دانش کشور را نابود می کند و بیشتر وابسته به دیگران
ناشناس۱۵۲۰۳۲۳۱۱:۱۵:۵۲ ۱۳۹۹/۴/۲۳
دولت ناکارآمد چپ گرا که مشخص است ..به خارج وابسته است به جای این که برود روی صنعت و دانش داخلی متمرکز شود می رود از کشورهای دیگر درخواست پول می کند که کارگر ایرانی و دانش ایرانی را به حالت رکود در آورد خجالت آور است
اكبر۱۵۲۰۳۳۱۱۱:۲۲:۰۴ ۱۳۹۹/۴/۲۳
ديدگاه منطقي و قابل تاملي است. اضافه كردن يك نكته شايد به غني بحث بيفزايد؛ كشور ما در مدت ١٥ سال، به اعتراف بانك مركزي روزي ٥٠ مليون دلار به بازار و اقتصاد تزريق ميكند تا قيمت دلار را ثابت نگاه دارد، يعني حدود ٢١٨ مليارد دلار-مقايسه كنيد با سرمايه گذاري ٤٠٠ مليارد دلار چين در مدت ٢٥ سال، آيا اين امر جاذبه اي دارد؟ خوب برادر جان بجاي تلاش غير منطقي در حفظ قيمت دلار، زيرساخت هاي سنگين اقتصادي و كارخانجات زيربنايي احداث ميكرديد. البته بشرط آنكه هوس خصوصي سازي و حراج بيت المال به سر كسي نزند. گذشته چراغ راه آينده است.
ناشناس۱۵۲۰۳۴۲۱۱:۳۱:۰۹ ۱۳۹۹/۴/۲۳
مگه مشکل ما در کشور سرمایه است؟ نخیر مشکل ما در کشور به خاطر پول های زیادی است که دارد تورم ایجاد می کند و اسمش هست نقدینگی و این پول ها را سوق بدهید به کار تولید همه چیز حل می شود و نه این که بخواهید صنعت را نابود کنید با وابسته کردن به یک کشور دیگر
علی۱۵۲۰۳۸۵۱۲:۰۲:۱۰ ۱۳۹۹/۴/۲۳
درود بر شما . چین اگر دوست ماست با قراردادهای مرتبط کوتاه مدت میشه باهاش همکاری کرد. نیازی به قرارداد بلند مدت نداره. اگه امریکایی ها یه منطقی تو مذاکرات دارند چینیها به اصول کمتری پایبند هستند. باور کنید.
ناشناس۱۵۲۰۴۵۵۱۲:۵۴:۵۸ ۱۳۹۹/۴/۲۳
ایران هیچ راهی جز رسیدن به سطحی از توافق با اکثریت کشور های جهان ندارد! همین چین کمونیست مگر جز توافق با امپریالیسم روش دیگری در پیش گرفت! اختلاف نظر ها هست ولی هرگز نمی گذارند از توافق قوی تر شود! می دانید کدام کمونیست افسار تضاد و توافق از دستش در رفت، کره شمالی! باید با اکثریت به توافق رسید می خواهی مسلمان باش می خواهی یهودی! باید عضوی از جامعه جهانی شد اینکه باشه ما توافق می کنیم به شرط آنکه همه گویند چشم خیال باطل است، سهم شما به اندازه حجم اقتصاد و جمعیت مولد و منابع ات می باشد، زرنگ باشی 2 برابر آن، ولی دیگر بیشتر نخواهد بود، حال خود قضاوت کنید وقتی صحبت از اکثریت است اگر ایران بخواهد عضو باشد در کجای صف قرار خواهد گرفت! اگر هم نه که روز به روز اقتصادت کوچکتر شده و سهمت کمتر! .. وقتی عضوی از یک کلاب 5-6 تایی باشی و در مقابل یک کلاب 30-40 تایی بایستی، هر آنقدر هم که موشک داشته باشی اگر واقعا لحظه هدف گرفتن فرا برسد، تو از 5-6 نقطه باید 30-40 تا رو بزنی ولی از 30-40 نقطه خواهی خورد، خود حساب کنید .. بنابراین تنها راه رسیدن به یک اکثریت است و اگر لحظه ای تصور می کنید چین از اکثریت جدا شده و با ما و کلاب 5-6 تایی تیم میشه اشتباه می کنید، اون این کلاب تک افتاده را می خواهد برای سهم بیشتر در توافقش ولی حتی لحظه ای اجازه نخواهد داد که هیچ تضادی کوچکترین ضربه ای به آن توافق بزند! شما چند بانک چینی سراغ داری که حاضر باشد با مراوده مالی داشته باشد؟!!
صمصام۱۵۲۰۵۵۵۱۳:۵۹:۵۱ ۱۳۹۹/۴/۲۳
نکته مهمی که متاسفانه حامیان این تفاهم نامه یا توافقنامه و یا هر چیز دیگر هرگز به آن ورود نمیکنند همین است اصولا در یک توافقنامه دو طرف الزامات و تضامینی را میپذیرند که آنها را انجام یا اجرا کنند مشخص نیست که جمهوری اسلامی وچین چه تعهداتی به هم خواهند داد اما با بررسی ومشاهده وضعیت دوکشور چین و ایران به خوبی روشن است که ظرفیتها وتوان دو کشور با هم متفاوت است چینی با جمعیتی بیش از 15 برابر کشور ما و وسعتی بیش از 6 برابر کشور ما در حال حاضر دارای موقیعت ممتاز به عنوان یکی از قویترین اقتصادهای دنیا است کشوری که پول ملی آن یکی از ارزهای مطرح دنیاست و در پرداختها از آن استفاده میشود به جهت اقتصاد وسیع و گسترده ای که دارد در تقابلهای اقتصادی جهان از قدرت چانه زنی بالایی برخوردار است اما کشور ما پول ملی ما بسیار شکننده و آسیب پذیر است و اقتصاد ما در سطح جهانی به طور کلی از قدرت چانه زنی بالایی برخوردار نیست و همینطور میزان صادرات ما که عمدتا" نفتی است به شکننده ترین وضعیت در تاریخ خود رسیده است لذا با این شرایطی که ما در اقتصاد جهان داریم دادن تضامین و تعهدات آنهم برای قراردادی به مدت 25 سال بسیار پر خطر است مخلص کلام ما از امریکا هیچ دل خوشی نداریم و همیشه با این کشور صدمه دیده ایم و این را میدانیم اما اینکه چین بی خطر باشد و برای ما خیر داشته باشد را نمیدانیم .چین برای ما دستاورد روشنی نداشته است پس به هوش باشیم.
یکتانتتریبون

پربحث‌های هفته

  1. آقای ظریف؛ دوگانه های درون دولت را دریابید!

  2. چرا ظریف از مردم عصبانی است؟

  3. گفتار ظریف؛ اختلال‌‌‌ فهمِ فردی یا بحران دانش سیاسی در ایران؟!

  4. پایانی بر جنجال یک فایل صوتی

  5. اندکی مسئولیت‌پذیر باشیم!

  6. الگوی بزرگ میدان

  7. توضیحات عجیب غرضی درباره خانه هزارمتری اش در دروس !

  8. چرا بن سلمان کم آورد؟!

  9. جهانگیری: به خاطر مردم در دولت ماندم / ضعف این دولت، لکنت زبان است، شرم می کنیم دستاوردهایمان را بگوییم

  10. رئیس جمهور گارانتی ندارد !

  11. متنِ بدتر از گناه حسام‌الدین آشنا!

  12. سیاستمداران باتقوا یا سیاستمداران نابغه؟!

  13. یک صندلی و این‌همه نامزد!...

  14. چه کسی رئیس جمهور شود؟

  15. علیرضا معزی: به دکتر حسام‌الدین آشنا خداقوت می‌گویم

  16. تلاش احمدی نژاد برای نزدیک شدن به رئیسی/به بعضی‌ها گفته‌اند نیا!

  17. شورای رقابت با مردم !

  18. دولت اگر اختیار ندارد، چرا دوباره بر سر کار آمد؟

  19. بیژن مقدم:  جهانگیری همان روحانی است 

  20. نامه سعید محمد به رقبایش: متهم سفره‌های خالی مردم کارگزاران هستند نه انقلاب/ کاهش اعتماد عمومی نتیجه ناکارآمدی‌هاست

  21. روحیه‌ قاجاری و دستاوردهای فرنگ در یک فایل صوتی

  22. زحمات دانشمندان ایرانی به ثمر نشست/تولید واکسن "کوو ایران برکت" از اردیبهشت‌

  23. مطهری: افرادی را برای معاون اولی و وزارت در نظر دارم

  24. رد پای جهانگیری در واگذاری‌های غیرقانونی سازمان خصوصی‌سازی

  25. اگر نیت صد ساله دارید ...

ابر آروان

آخرین عناوین