برای انسان، پوشش، نیازی ذاتی و فطری، و در مقابل، تن_نمایشگری، رفتاری مخالف فطرت است.
می‌توان یکی از انگیزه‌های تن-نمایشگری را خود-ابژه‌سازی(Self-objectification) دانست.
خود-ابژه‌سازی فرآیندی روان‌شناختی است که در آن، فرد تحت تأثیر فشارهای اجتماعی و رسانه‌ای، نگرش ناظر بیرونی را نسبت به بدن خود اتخاذ کرده و ارزش وجودی خویش را به جای کارکردهای درونی، بر مبنای ظاهر فیزیکی و قابل مشاهده‌اش ارزیابی می‌کند. در این پدیده، نگاه دیگران نسبت به بدن خویش، مهم‌تر از نگاه خود به خویشتن است(انفعال).
خود-ابژه‌سازی سطوح مختلفی دارد اما در همه‌ی سطوح مختلف، یک نیاز مشترک وجود دارد و آن، نیاز روانی برای دیده‌شدن است. در خود-ابژه‌سازی، برخی افراد، ابتدایی‌ترین سطح دیده شدن یعنی تن_نمایشگری را انتخاب می‌کنند.
انتخاب تن برای خود-ابژه‌سازی با سطح شخصیتی افراد نیز تناسب و توازی دارد. شخصیتی که واجد غنای شخصیتی و علمی است، عموما برای ارائه‌ی خود از تن استفاده نمی‌کند، بلکه اگر بخواهد توانایی‌های خود را به دیگران عرضه کند؛ توانایی‌های علمی، حرفه‌ای و شخصیتی خود را برای دیگران ارائه می‌کند.
نظراتی كه به تعميق و گسترش بحث كمك كنند، پس از مدت كوتاهی در معرض ملاحظه و قضاوت ديگر بينندگان قرار مي گيرد. نظرات حاوی توهين، افترا، تهمت و نيش به ديگران منتشر نمی شود.