برای انسان، پوشش، نیازی ذاتی و فطری، و در مقابل، تن_نمایشگری، رفتاری مخالف فطرت است. 
  
می‌توان یکی از انگیزه‌های تن-نمایشگری را خود-ابژه‌سازی(Self-objectification) دانست.

خود-ابژه‌سازی فرآیندی روان‌شناختی است که در آن، فرد تحت تأثیر فشارهای اجتماعی و رسانه‌ای، نگرش ناظر بیرونی را نسبت به بدن خود اتخاذ کرده و ارزش وجودی خویش را به جای کارکردهای درونی، بر مبنای ظاهر فیزیکی و قابل مشاهده‌اش ارزیابی می‌کند. در این پدیده، نگاه دیگران نسبت به بدن خویش، مهم‌تر از نگاه خود به خویشتن است(انفعال).

خود-ابژه‌سازی سطوح مختلفی دارد اما در همه‌ی سطوح مختلف، یک نیاز مشترک وجود دارد و آن، نیاز روانی برای دیده‌شدن است. در خود-ابژه‌سازی، برخی افراد، ابتدایی‌ترین سطح دیده شدن یعنی تن_نمایشگری را انتخاب می‌کنند.

انتخاب تن برای خود-ابژه‌سازی با سطح شخصیتی افراد نیز تناسب و توازی دارد. شخصیتی که واجد غنای شخصیتی و علمی است، عموما برای ارائه‌ی خود از تن استفاده نمی‌کند، بلکه اگر بخواهد توانایی‌های خود را به دیگران عرضه کند؛  توانایی‌های علمی، حرفه‌ای و شخصیتی خود را برای دیگران ارائه می‌کند.