در مدت اخیر بسیار در مورد پیامدهای احتمالی شکست جمهوریخواهان در انتخابات میاندوره‌ای آتی آمریکا که قرار است در اوایل آبان ماه سال جاری برگزار شود، گفته و شنیده شده است. برخی معتقدند که نتیجه انتخابات میاندوره‌ای هرچه باشد، در خصومت‌ورزی آمریکا علیه ایران تغییری ایجاد نمی کند و البته که بر طبق قانون اساسی آمریکا، رئیس جمهور این کشور در جنگ‌افروزی و مسائلی از این دست، اختیارات گسترده ای دارد. حامیان این نگرش، چندان معتقد نیستند که نتیجه انتخابات میاندروه ای کنگره، مساله ای را در مورد جنگ ایران تغییر دهد. استدلال محوری آن ها این است که این هیات حاکمه آمریکا است که با ایران مشکل دارد. 

با این حال، به نظر می رسد این دیدگاه، کل واقعیت را بیان نمی کند. اگرچه تجربیات تاریخی تایید می کنند که هم دموکرات ها و هم جمهوریخواهان، در دشمنی با ایران کم نگذاشته اند، با این حال، نباید از این مساله غافل شویم که اولویت ها و شیوه های خصومت‌ورزی آن ها علیه ایران، یکسان نیست. وقتی فردی نظیر ترامپ به عنوان یک جمهوریخواه، کارزار جنگ افروزی علیه ایران را به راه می اندازد و دموکرات ها، از تبعات سیاسی، امنیتی، اقتصادی و راهبردی آن علیه منافع و امنیت ملی آمریکا انتقادات جدی مطرح می کنند، این موضوع به این معناست که وقتی دموکرات ها در کنگره آمریکا قدرت را به دست بگیرند(در مجالس سنا یا نمایندگان یا هر دو)، نمی توانند تایید‌کننده تجاوز کاخ سفید به ایران باشند. زیرا آن ها بلیط پیروزی خود را از رهگذر مخالفت با جنگ افروزی علیه ایران به دست آورده اند. محتمل‌ترین اقدامی که آن ها انجام خواهند داد، تاکید بر تداوم اعمال فشار اقتصادی علیه ایران و کارزار تحریم ها است. موضوعی که ایران دهه هاست به زندگی در قالب آن عادت کرده است. از این رو، هر موضوعی که بتواند در شیوه و کیفیت خصومت‌ورزی طرف آمریکایی علیه ایران اثرگذار باشد و آن را به مسیری هدایت کند که مطلوب ایران است و در اردوگاه دشمن ایجاد شکاف کند، از چشم اندازی کلی به نفع کشورمان است و می تواند حجم زیادی از توطئه ها علیه ایران را خنثی کند.