1-  با ترک مخاصمه كنونى ميان اسراييل - آمريكا و ناتو با ايران پس از تجاوز وحشيانه رژيم غاصب و شركاى او، هم اكنون دو بحث بطور جدى در افكار عمومى، ميان سیاسيون و… مطرح است.

كه چه بايد كرد؟

دسته نخست؛ طرفداران مقاومت و ايستادگى قاطع در برابر دشمنان هستند.
استدلال اين گروه بر اين مبتنى است كه؛
"امنيت پايدار، احياى بازدارندگى، تثبيت حقوق هسته اى و دفاعی، ايستادگى در برابر تجاوز و مداخله عليه استقلال و امنيت كشور و انتقام و خونخواهى بابت فرماندهان و دانشمندان و مردم عادى" وظيفه حاكميت و دولت است. اين گروه اضافه مى كنند كه جهان قدرت موشكى و بازدارندگى و تهاجمى ايران را متوجه شد و ما در موضع قدرت هستيم و نيز ما با رژيمى طرف هستيم كه در تاريخ هشتاد ساله خود ثابت كرده است كه پايبند به هيچ پيمان و عهد نامه اى نيست. ترک مخاصمه كنونى زمان خريدن براى حمله مجدد است.

دسته دوم طرفدار مذاكره و ديپلماسى هستند.

اين گروه اعتقاد دارند كه؛

 - نبايد دوباره جنگ تحميلى مشابه جنگ  رژيم بعثى عراق  و حاميان آن (بيش از ۴۰ كشور دنيا ) كه هشت سال طول كشيد را شاهد باشيم.

 - جنگ ١٢ روزه ثابت كرد ما تنها هستيم و هيچ كشورى به ما كمک نخواهد كرد حتى اگر چين و روسيه باشند كه قرارداد ۲۵ ساله راهبردى با آنها داريم!

- ٢٢ سال به بهانه "هسته اى" دشمنان در جهان ايران هراسى براه انداخته اند و در سايه آن تحريم فلج كننده و ظالمانه عليه ملت ايران براه انداخته اند و اين شرايط مناسب است كه به اين مساله ٢٢ ساله خاتمه دهيم.

 با مذاكره و ديپلماسى مى توان حقانيت ايران را اثبات كرد؛ ما بدنبال سلاح اتمى نيستيم، اسراييل و حاميان آن به ما تجاوز كردند و ما از خود دفاع كرديم، امكان گرفتن خسارت از متجاوزان افزايش مى يابد و اجماع جهانى عليه ايران شكسته مى شود.

2- من بر اين باورم كه همانطور كه در جنگ "ديپلماسى و ميدان" با هماهنگى عمل كردند" مقاومت و مذاكره" نيز مشمول همين امر است و نبايد به بهانه هايی " وحدت، اتحاد و انسجام ملى " و " همگرايی بى مانند " را برهم زد.

حمايت از نيروهاى مسلح شجاع و دولت پاى كار و در صحنه امروز يک وظيفه همگانى است.