وزارت خارجه آمریکا به تازگی در موضع‌گیری، خروج رسمی این کشور از شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد را اعلام کرده است. جالب اینکه این اقدام آمریکایی ها تنها اندکی پس از انتشار گزارش هیئت حقیقت یاب سازمان ملل با محوریت ارتکاب به جنایت جنگی از سوی آمریکا علیه ایران در قالب حمله به دبستان شجره طبیه میناب و همچنین هدف قراردادن یک سالن ورزشی در شهرستان لامرد فارس و به شهادت رساندن مردم بیگناه کشورمان انجام گرفته است.

آمریکایی ها در توجیهِ اقدام خود در خروج از شورای حقوق بشرس سازمان ملل گفته اند که این نهاد، مواضع ضدآمریکایی را ترویج می کند و در راستای خواسته‌های نظام های سیاسی سرکوبگر فعالیت دارد! 

با این همه، در تحلیل این اقدام آمریکا، توجه به دو نکته ضروری است. 

اول اینکه مقام های آمریکایی از ارتکاب به جنایت علیه مردم کشورمان ابراز پشیمانی نکرده اند بلکه ناراحتند چرا شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد، این جنایات را فاش می کند!؟ به بیان ساده تر، کاخ سفید انتظار داشته شورای حقوق بشر بر جنایات آمریکا علیه مردم بیگناه ایران سرپوش بگذارد و مانع از افشای بین المللی این موضوع شود. این جنس از تفکر آمریکایی ها، در تضاد با ادعاهای مکرر آن ها مبنی بر حمایت از مردم ایران است. روشن است که تا چه اندازه شعارهای آمریکایی ها درباره دلسوزی برای مردم ایران، دروغین و بی‌پایه و اساس هستند. در عین حال، این نکته نیز فاش می شود که آمریکا از ارتکاب هیچ جنایتی علیه مردم ایران ابایی ندارد بلکه نگرانی اصلی آن این است که مبادا این جنایات فاش شوند!

نکته دوم اینکه سازمان ملل متحد و نهادهای وابسته به آن، همگی محصول ابتکارات قدرت های فاتح جنگ جهانی دوم و به طور خاص آمریکایی ها هستند. بازیگرانی که مدعی بودند می‌خواهند خیر و سعادت بشری را برای جهانیان به ارمغان بیاورند و آینده‌ای روشن و توام با صلح و آرامش را به آنها هدیه بدهند. با این حال، جهانیان اکنون به عینه می بینند که آمریکا حتی ساختاری که خود در بنا نهادن آن نقش داشته را هم در صورتی که در راستای منافع این کشور حرکت نکند، تحریم می کند و از آن خارج می شود! به بیان ساده‌تر، مفید‌بودن و کارایی نهادهای بین‌المللی برای آمریکا تا جایی است که حرفی نزنند یا موضع‌گیری نکنند که برخلاف منافع آمریکا و نظام حکمرانی آن باشد. موضوعی که خود یک رسوایی بزرگ برای کاخ سفید است.