محسن مهدیان در یادداشتی نوشت؛ درباره بنزین حرف زیاد است. خودروی پرمصرف. حمل‌ونقل عمومی ضعیف. قاچاق. کیفیت بنزین. نرخ ارز. ممنوعیت واردات خودروهای کم‌مصرف. همه درست. اما اینها توضیح «امروز» نیست.

ناترازی بنزین قبل از جنگ هم بود. اما آنچه امروز آن را به بحران رسانده، جنگ است.کسری امروز بنزین نتیجه تعرض دشمنی است که مردم ایران را تسلیم می‌خواهد.هم پالایشگاه و زیرساخت سوخت را زد. هم با محاصره مانع واردات شد. هم تأمین ارز سخت‌تر شده است.

فایننشال‌تایمز و رویترز صریحاً نوشتند بنزین اقدام جنگی ترامپ است.آکسیوس از قول مقام‌های آمریکایی تیتر زده: تحریم‌ها بیشتر از بمب‌ها به ایران آسیب می‌زنند و بنزین را در همین چارچوب توضیح می‌دهد.دشمن می‌خواهد جنگ را از آسمان و دریا، به پمپ بنزین و سفره مردم منتقل کند.

اما فراموش نکنیم. این میدان دوطرفه است و اینجا شاید نقطه ضعف آمریکا بسیار بزرگ‌تر باشد.آکسیوس امروز عدد عجیبی منتشر کرده: ۱۰۰ میلیارد دلار.این میزان هزینه اضافی انرژی است که جنگ تاکنون روی دست مصرف‌کنندگان آمریکایی گذاشته است.یعنی به‌طور متوسط بیش از ۷۶۰ دلار برای هر خانوار آمریکایی.

حالا اثرش را ببینید.۶۴ درصد آمریکایی‌ها گفته‌اند افزایش قیمت بنزین به وضعیت مالی خانواده‌شان ضربه زده است.۸۶ درصد، جنگ ایران را مسئول این افزایش می‌دانند.و امروز فقط ۲۵ درصد آمریکایی‌ها می‌گویند این جنگ ارزشش را داشته است.این همان نقطه تعیین‌کننده است. جنگ که به جیب آمریکایی رسید، پشتوانه اجتماعی جنگ فروریخت.

این در حالی است که ۷۵ درصد مردم ایران در آخرین نظرسنجی گفته‌اند تنگه هرمز را باید نگه داریم، ولو با هر هزینه‌ای.این جنگ ابعاد ترکیبی دارد. حتی در پمپ بنزین. باید سوخت خودرو را هم جور دیگری ببینیم. اینجا فقط محل سوخت‌گیری نیست. اینجا هم خط مقدم است. در جنگ همه سهم دارند.دشمن روی بنزین حساب کرده است. روی گرانی. روی عصبانیت. روی اختلاف. روی شکستن همدلی.

پس آرایش جنگی بگیریم. باک مقاومت. پمپ همدلی.اگر جنگ را تا پمپ بنزین آورده‌اند، همین‌جا هم می‌شود مقابلشان آرایش جنگی گرفت.
منبع :همشهری