نامه وحدت اردشیر بابکان را به یاد بیاوریم: خدای واحد، دین واحد، سرزمین واحد و حکومت واحد. ما چنین بوده‌ایم و چنانیم.

آن روز که اردشیر علیه چندپارگی و ملوک‌الطوایفی اشکانیان قیام کرد، مردم گفتند پوستینِ فَرّه ایزدی را بر دوش او دیده‌اند. امروز، ما آن فروغ را در عبای امام خامنه‌ای یافته‌ایم.

اردشیر می‌گفت: سرزمین با دروغ، فروغ نمی‌گیرد. قرن‌ها بعد، نیچه نیز بی‌آنکه بداند، همین خصلت ایرانی را ستود:«راست‌گو و راست‌انداز؛ این است فضیلت پارسی.»راستیِ سخن و راستیِ موشک‌های دقیق ما، مگر چیزی جز احضار دوباره روح ایرانی است؟

با ما می‌توانید بجنگید، اما پیروزی نهایی از آنِ شما نخواهد بود. روح ایرانی، به‌ویژه پس از انقلاب اسلامی، دیگر تنها تکرار نسخه باستانی خویش نیست؛ از آن نیز فراتر رفته است. روحی حسینی‌تر یافته و از همین رو، جسم این ملت نیز سترگ‌تر، مقاوم‌تر و نیرومندتر شده است.

ایران، هر بار که گمان کرده‌اند به پایان رسیده، از لایه‌ای عمیق‌تر از تاریخ خود برخاسته است. راز ماندگاری این سرزمین را باید در همین روح جست؛ روحی که نه با شکست می‌میرد و نه با پیروزی مغرور می‌شود.