در طول ساعات اخیر دوباره بحث آتش‌بس و توافق جدی شده است. پیش‌فرض ما این است که مذاکره‌کنندگان‌مان می‌دانند هر دور توافق و آتش‌بس، فرصت مجددی به دشمن برای تقویت موقعیت او و حمله مجدد است، بنابراین عاقلانه‌ترین کار رها نکردن یقه دشمن شکست‌خورده است. اما از آنجا که ممکن است مولفه‌های جانبی و مصلحت‌سنجی‌های قابل درکی وجود داشته باشد که ما از آن ناآگاه هستیم، چند نکته بسیار مهم و فوری را گوشزد می‌کنیم:  

1_ جنگ ما با آمریکا به احتمال زیاد ادامه‌دار خواهد بود. نه ابرقدرت خبیثی چون ایالات متحده به این راحتی بخشی از سهم قدرت خود در خلیج فارس را به حکومتی که می‌خواسته آن را سرنگون کند واگذار خواهد کرد و نه ما می‌توانیم بدون گرفتن چنین غرامتی از دشمن، در یک جنگ وجودی بقاء خود را تضمین کنیم. بر همین اساس، هر توافقی تا حد ممکن باید بر این اصل استوار باشد که دست ما را در نبرد بعدی بیشتر از طرف مقابل پر کند. 

2_ از آنجا که احتمالا سخت‌ترین مرحله جنگ، پس از پیروزی محتمل جمهوری‌خواهان در انتخابات میان‌دوره‌ کنگره خواهد بود، اصلی‌ترین راهبرد مذاکراتی و حتی پسامذاکراتی ما باید بر عدم تقویت جدی موقعیت ترامپ و جمهوری‌خواهان در آمریکا استوار باشد. 

3_ تنها آورده ما از هر توافق و تفاهمی با آمریکایی‌هایی فریبکار، آن امتیازهایی خواهد بود که در لحظه توافق و پیش از آغاز اجرای تعهدات‌مان بطور کامل نقد می‌شود، بقیه امتیازات یا هرگز محقق نخواهند شد یا فقط تا آغاز جنگ بعدی، دوام خواهند داشت.

4_ دشمن پس از هر دور جنگ و مذاکره، باید از سمت ما با شرایط خیلی سخت‌تری برای توافق مواجه شود. سهل‌تر شدن شروط ما، این پالس خطرناک‌تر را به دشمن می‌دهد که جنگ بیشتر به معنای کسب امتیازات بیشتر است.

5_ احتیاج طرف مقابل به توافق بیش از ماست. بزرگترین سَم هر مذاکره‌ای، باور کردن تهدیدهای دشمن در مورد جنگ زیرساختی و خدای نکرده ترسیدن از آن است. هم به نصرت الهی باور داشته باشیم و هم به این حقیقت که آسیب‌پذیری دشمن در این زمینه بیشتر از ماست و در صورت دریافت پاسخ محکم به هر اقدامی، خیلی زود عقب خواهد نشست.