پیام جدید رهبر عزیز انقلاب اسلامی در ۲۰ تیر ۱۴۰۵ را باید از زاویه‌ای دیگر نیز خواند؛ از زاویه عملکرد مسئولانی که قرار بود پیش از دیگران سخن بگویند، موضع بگیرند و مسئولیت خود را انجام دهند، اما سکوت را بر اقدام ترجیح دادند. آن‌قدر تأخیر، آن‌قدر محافظه‌کاری و آن‌قدر تعلل در موضع‌گیری وجود داشت که در نهایت، رهبر انقلاب خود صریح‌ترین موضع را بیان کردند.

این اتفاق، بیش از آنکه یک پیام سیاسی باشد، یک هشدار مدیریتی است؛ هشداری به مدیرانی که گمان می‌کنند می‌توان با سکوت، از زیر بار مسئولیت شانه خالی کرد.

مسئولیت را به دوش رهبر نیندازید

در هر نظام حکمرانی، مسئولیت‌ها تقسیم شده است. دولت مسئول اجراست، مجلس مسئول قانون‌گذاری است و قوه قضائیه مسئول اجرای قانون. فلسفه این تقسیم کار آن است که هر نهاد در زمان مناسب وظیفه خود را انجام دهد، نه اینکه همه منتظر بمانند تا رهبر انقلاب موضع بگیرند و سپس دیگران همان سخنان را تکرار کنند.

سؤال افکار عمومی روشن است: چرا باید رهبر انقلاب سخنی را بگویند که انتظار می‌رفت مسئولان کشور پیش از ایشان با صراحت درباره آن موضع بگیرند؟ آیا این نشانه پویایی دستگاه‌های اجرایی است یا علامتی از انفعال و فرار از مسئولیت؟

مدیران منتظر، نه مدیران پیشرو

مشکل امروز کشور کمبود قانون یا اختیارات نیست؛ مشکل، مدیرانی هستند که به جای ابتکار، منتظرند؛ به جای تصمیم، چشم به دیگران دوخته‌اند؛ و به جای پاسخگویی، سکوت را سپر خود کرده‌اند. چنین مدیریتی نه اعتماد عمومی می‌آفریند و نه اقتدار حکمرانی را تقویت می‌کند.

رهبر انقلاب بار دیگر نشان دادند که در بزنگاه‌های حساس، با صراحت سخن می‌گویند. اما این پرسش همچنان پابرجاست: چرا مسئولانی که برای اداره کشور و انجام وظایف قانونی خود منصوب یا منتخب شده‌اند، اجازه می‌دهند خلأ ناشی از سکوتشان با ورود مستقیم رهبر پر شود؟

وقت پاسخگویی است

امروز دیگر زمان توجیه نیست. اگر مسئولان در انجام وظایف خود پیشگام بودند، اگر شجاعت تصمیم و صراحت در بیان مواضع داشتند، شاید نیازی نبود که رهبر انقلاب شخصاً وارد میدان شوند و مطالبه‌ای را مطرح کنند که انتظار می‌رفت از زبان مسئولان شنیده شود.
مردم حق دارند از مدیران کشور بپرسند: چرا آن‌قدر سکوت کردید که رهبر ناچار شد سخن بگوید؟ این پرسشی است که پاسخ آن را نه در بیانیه‌ها، بلکه در عملکرد مسئولان باید جست‌وجو کرد.