به تازگی دولت غربگرای لبنان در قالب مذاکرات با رژیم صهیونیستی در واشنگتن، به توافقی با این رژیم دست یافته است. توافقی که شروط یک طرفه و عجیبی نظیر رسمیت بخشی ضمنی به اشغالگری صهیونیست ها در خاک لبنان را به نمایش می گذارد. توافق مذکور، در نتیجه چندین دور مذاکره میان نمایندگان دولت لبنان و رژیم اشغالگر قدس در آمریکا حاصل شده است. نکته قابل تامل اینکه صهیونیست‌ها به شدت از حصول این توافق اظهار خوشحالی می کنند. با این حال، اسرائیل دست کم به 3 دلیل عمده، در توهمی بزرگ سیر می کند. 

اول اینکه دولت لبنان نماینده کلیت جامعه لبنان نیست و دیدیم که درست پس از توافق مذکور، بسیاری در لبنان به خیایان ها ریختند و اعتراض خود را نسبت به این تسلیم نامه اظهار داشتند. حتی برخی نهادهای دولتی لبنان نیز به دلیل حضور معترضان در آستانه سقوط قرار داشتند. توافقی که پشتوانه مردمی نداشته باشد، عمر طولانی نیز نخواهد داشت. 

نکته دوم اینکه دولت غربگرای لبنان در عین حال که نماینده اقلیت در این کشور است، از سوی حزب الله لبنان به عنوان مهمترین گروه سیاسی و نظامی در این کشور تعهداتی داده که اساسا بی‌معنا است. چرا حزب الله باید به تعهداتی که دولت لبنان از سوی آن داده، متعهد باشد؟ این مساله نیز خود موضوعی است که بسیاری از تحلیلگران به آن اشاره داشته اند. به بیان ساده تر آنچه دولت لبنان قبول کرده، صرفا مورد قبول بخش محدودی از حاکمیت این کشور است. 

و مساله سوم اینکه دستورکار اصلی توافق اسرائیل و دولت لبنان، خلع سلاح حزب الله است. درخواستی که حتی رژیم اشغالگر قدس با ارتش تا بن دندان مسلح خود نتوانسته آن را محقق کند. حال چرا دولت لبنان که با اعتراضات گسترده جامعه شیعیان خود رو به رو است و حتی شیعیان، بخش زیادی از ارتش این کشور را تشکیل می دهند، باید بتواند به این درخواست جامه عمل بپوشاند؟ آیا بهتر نیست دولت و ارتش لبنان به وظایف ذاتی خود که همان دفاع از لبنان در برابر متجاوز است متعهد باشند؟

همین دولت در شرایطی که ایران و حزب الله لبنان تاکید دارند که اسرائیل باید بدون هرگونه شرطی از جنوب لبنان خارج شود موضع انفعالی اتخاذ می کند. حال چرا باید دولتی را که به اشغال خاک خود رسمیت می بخشد، حافظ منافع ملی لبنان بدانیم؟