مدت زمان زیادی از امضای تفاهمنامه ایران و آمریکا با هدف خاتمه دادن به جنگ میان دو کشور نمی‌گذرد. تهران و واشنگتن اقدام به انتشار متن توافق ۱۴ بندی خود نیز کرده اند و سند مذکور به امضای روسای جمهور ایران و آمریکا رسیده است. دیدگاه های مختلفی چه از سوی صاحب نظران و چه افکار عمومی در کشورمان در مورد تفاهمنامه مذکور مطرح شده و می شود. با این همه، بازخوانی 3 نکته مهم در این زمینه خالی از لطف نیست. 

اول اینکه همانطور که محمد باقر قالیباف رئیس مجلس شورای اسلامی و مذکره کننده ارشد کشورمان گفت، روند اجرای تعهدات در قالب تفاهمنامه با آمریکا پلکانی و متقابل است. این یعنی تا جایی که طرف آمریکایی به تعهداتش عمل کند، ایران نیز چنین خواهد کرد. این یعنی ایران از مدل برجام درس گرفته و بنا ندارد تعهداتش را به صورت یکجا انجام دهد و وعده های نسیه از طرف مقابل بگیرد. این مساله خود یک موضوع مثبت و البته ضامن تامین منافع ملی ایران است. 

مساله دوم اینکه اکنون طیف قابل توجهی از تحلیلگران و رسانه های غربی و صهیونیستی، به وضوح ایران را برنده جنگ رمضان می دانند و تفاهمنامه فعلی را سند تسلیم ترامپپ و متحدانش ارزیابی می کنند. از باراک راوید خبرنگار صهیونیست وبگاه اکسیوس گرفته تا سوزان رایس و طیف متنوعی از نشریات آمریکایی، همه و همه تاکید دارند که ترامپ در برابر ایران تسلیم شد. این چیزی نیست که بتوان نسبت به آن بی تفاوت بود و یا بتوان شیرینی آن را در کام مردم کشورمان تلخ کرد. حتی مواضع ترامپ در جریان نشست جی ۷ نیز به عینه این گزاره را تایید می کند که او در برابر ایران مستاصل بوده و حتی لفاظی هایش نیز با هدف لاپوشانی شکستی است که در برابر ایران متحمل شده است. 

و نکته سوم اینکه توافق با آمریکا به معنای اعتماد به آن نیست. همانطور که مقام های ارشد ایرانی گفته اند، دست نیروهای مسلح روی ماشه است و با نهایت بی اعتمادی به دشمن، مذاکره و تفاهم صورت گرفته است. هر زمان بدعهدی از دشمن سر بزند و یا خیال ماجراجویی تازه ای داشته باشد، واکنش های قاطع تهران و جبهه مقاومت به دشمنان در پیش است و البته که شگفتانه های تازه ای نیز عیان خواهند شد. از این رو، از فرصت فعلی باید برای قوی‌تر کردن ایران نهایت استفاده را برد.