به گزارش ورزش سه، در روزهای گذشته، صحبتهای کلودیا شینباوم رئیسجمهور مکزیک، یکی از مهمترین سوژههای رسانههای ورزشی و سیاسی دنیا بود. او رسما تایید کرد که پس از مخالفت آمریکا با اسکان تیم ملی ایران در خاک این کشور، مکزیک پذیرفته میزبان کاروان ایران در طول جام جهانی باشد. تصمیمی عجیب، کمسابقه و البته کاملا سیاسی، چون برای اولین بار یکی از تیمهای حاضر در جام جهانی، عملا از اقامت کامل در کشور اصلی میزبان محروم شده است.
بر اساس برنامه فعلی، ایران در شهر تیخوانا مستقر خواهد شد و برای هر مسابقه باید از مرز عبور کند و وارد آمریکا شود؛ اتفاقی که فقط یک جابهجایی ساده نیست و میتواند به یکی از بزرگترین مشکلات فنی و روحی تیم ملی تبدیل شود. بازیکنان ایران حالا نیاز به ویزای مولتیپل دارند تا بتوانند بارها بین مکزیک و آمریکا رفتوآمد کنند؛ روندی فرسایشی که طبیعتا برای هیچ تیم دیگری در جام جهانی تعریف نشده است.
این یعنی تیم ملی ایران احتمالا قبل و بعد از هر مسابقه باید درگیر عبورهای مرزی، کنترلهای امنیتی و تشریفات اداری شود. چیزی که میتواند روی ریکاوری، تمرکز و آرامش روانی بازیکنان اثر مستقیم بگذارد. در واقع آمریکا به شکلی کاملا غیرمستقیم شرایطی ایجاد کرده که انگار تیم ملی ایران قرار است سختترین مسیر ممکن را در این تورنمنت طی کند.
این رفتار البته برای خیلیها غافلگیرکننده نبود. دونالد ترامپ پیشتر صراحتا گفته بود ترجیح میدهد ایران وارد آمریکا نشود و بعدتر، تحت فشار رسانهای و قوانین فیفا، موضعش را تعدیل کرد و گفت ورزش نباید قربانی سیاست شود. اما حالا با اتفاقات اخیر، خیلیها معتقدند موضع واقعی واشنگتن همان چیزی بوده که ابتدا مطرح شد؛ اینکه ایران در جام جهانی حضور داشته باشد اما تا جای ممکن تحت فشار و محدودیت قرار بگیرد.
تناقض بزرگ دقیقا همینجاست؛ آمریکا میخواهد میزبان «بزرگترین جشن فوتبالی جهان» باشد اما همزمان برای یکی از مهمترین تیمهای آسیایی، شرایطی متفاوت و محدودکننده ایجاد میکند. اگر کشوری صلاحیت حضور در مسابقات را دارد، طبیعتا باید از حقوق اولیه حضور در کشور میزبان هم برخوردار باشد. در غیر این صورت، مفهوم میزبانی مشترک و شعارهای فیفا درباره اتحاد ملتها، بیشتر شبیه یک نمایش تبلیغاتی خواهد بود.
در این میان، حرفهای جیانی اینفانتینو هم دوباره زیر ذرهبین رفته است. رئیس فیفا ماهها قبل با ژست همیشگیاش درباره «حق همه ملتها برای حضور برابر در جام جهانی» صحبت کرده بود و تاکید داشت هیچ کشوری نباید احساس تبعیض کند. اما حالا در عمل، مهمترین آزمون این شعارها پیش آمده و هنوز هیچ واکنش جدی و محکمی از سوی فیفا دیده نشده است. اگر قرار است فوتبال فراتر از سیاست باشد، این دقیقا همان نقطهای است که فیفا باید از تیمهایش دفاع کند؛ نه اینکه فقط در کنفرانسها از برابری حرف بزند.
در چنین فضایی، مکزیک تصویری متفاوت از خودش ارائه داده است. کشوری که بدون بازی سیاسی، پذیرفته میزبان ایران باشد و شرایط حداقلی آرامش را برای تیم ملی فراهم کند. شاید همین تصمیم باعث شده بسیاری از کاربران شبکههای اجتماعی از رفتار مکزیک تمجید کنند و در مقابل، برخورد آمریکا را زیر سوال ببرند.
تیم ملی ایران حالا احتمالا تنهاترین تیم جام جهانی خواهد بود؛ تیمی که نه فقط باید با حریفانش بجنگد، بلکه باید با مسیرهای فرسایشی، محدودیتهای سیاسی و فشارهای بیرونی هم کنار بیاید. با این حال، فوتبال همیشه نشان داده که از دل همین فشارها، روایتهای بزرگ ساخته میشود.
شاید آمریکا خواسته باشد ایران را خسته، دور و محدود نگه دارد، اما جام جهانی بارها ثابت کرده تیمهایی که تحت فشار قرار میگیرند، گاهی بیشتر از همه دل مردم را با خود همراه میکنند.
