احساس ترس تاکتیک تکاملی برای بقاست. اما برخی افراد بیماری نادری دارند که باعث می‌شود هیچ چیز آن‌ها را نترساند.

آمیگدال

همه مهره‌داران، ازجمله پستانداران، پرندگان، خزندگان، دوزیستان و ماهی‌ها، دارای آمیگدال هستند و این بخش مغز نقش بسیار مهمی در بقا و حفظ جان آن‌ها ایفا می‌کند. آمیگدال نقش کلیدی در پردازش تهدیدهای محیطی و هدایت بدن برای واکنش جنگ یا گریز ایفا می‌کند. در مواجهه با تهدیدهای خارجی، آمیگدال مانند رهبر ارکستر عمل می‌کند و بخش‌های مختلف مغز و بدن را هدایت می‌کند تا واکنشی مناسب نشان دهند.

ابتدا آمیگدال اطلاعات را از بخش‌های مغز که مسئول پردازش بینایی، بویایی، چشایی و شنوایی هستند، دریافت می‌کند. اگر آمیگدال تهدیدی مانند سارق نزدیک، مار یا خرس را تشخیص دهد، پیام‌هایی به هیپوتالاموس می‌فرستد که منطقه‌ای از مغز است که درست بالای پشت گردن قرار دارد. سپس هیپوتالاموس با غده هیپوفیز ارتباط برقرار می‌کند و هیپوفیز باعث می‌شود غدد فوق کلیوی کورتیزول و آدرنالین را وارد جریان خون کنند. این روند باعث افزایش ضربان قلب، بالا رفتن فشار خون و بروز همه علائم کلاسیک واکنش جنگ یا گریز در مواجهه با ترس می‌شود.

وقتی آمیگدال آسیب می‌بیند و حیوان دوباره به طبیعت بازگردانده می‌شود، معمولاً ظرف چند ساعت یا چند روز می‌میرد. زیرا بدون این مدار حیاتی برای هدایت در دنیای خارجی، حیوان خود را در موقعیت‌های خطرناک قرار می‌دهد.

بیماری اورباخ-ویته (که به نام لیپوئید پروتئینوزیس هم شناخته می‌شود)

بیماری اورباخ-ویته بیماری ژنتیکی بسیار نادری است که تاکنون تنها حدود ۴۰۰ مورد ابتلا در سراسر جهان گزارش شده است.

بیماری اورباخ-ویته ناشی از جهش در ژن ECM1 است که روی کروموزوم یک قرار دارد. ECM1 یکی از پروتئین‌های مهم برای حفظ ماتریکس خارج سلولی (ECM) است که شبکه‌ای حمایتی است که سلول‌ها و بافت‌ها را در جای خود نگه می‌دارد. وقتی ECM1 دچار اختلال می‌شود، کلسیم و کلاژن تجمع پیدا می‌کنند و باعث مرگ سلول‌ها می‌شوند. یکی از بخش‌های بدن که به نظر می‌رسد به این فرآیند حساس‌تر باشد، آمیگدال است. آمیگدال منطقه‌ای به شکل بادام در مغز است که مدت‌ها تصور می‌شد نقش مهمی در پردازش ترس دارد.

افراد مبتلا به بیماری اورباخ ویته (Urbach–Wiethe Disease) به هیچ عنوان ترس را احساس نمی‌کنند. تنها عاملی که ممکن است تا حدی منجر به احساسی مشابه با ترس در آن‌ها شود، تنفس مقادیر بالایی کربن‌دی‌اکسید است.

علائم

از جمله علائم این بیماری می‌توان به خشن شدن صدا، زخم‌های پوستی، خشکی و چروکیده شدن پوست و تیرگی زیر چشمان اشاره کرد. بیماری اورباخ ویته معمولا کشنده نبوده و تاثیری در طول عمر افراد ندارد.

درمان

در حال حاضر درمانی برای این اختلال کشف نشده است. با این حال روان‌پزشکان موفق به کاهش بسیاری از علائم آن شده‌اند.