صدای ما را بشنوید. «صدای ما» که در «سکوت شما» سر بریده شده است. آسمانی که بر سر ما آوار می‌شود با آسمان هر کجا که شمایید هم‌رنگ نیست.

سر در برف ندیدن و نشنیدن دارید و چشم و گوش از ما که در درد خمیده‌ایم دزدیده‌اید. این خاک که در غربال غربتی‌ها غارت می‌شود، «ایران» است.

اگر چشم در شناسنامه‌تان بچرخانید این‌ نام چندان برایتان ناآشنا نخواهد بود که در زخم‌هایش زخمی نشوید و در غمش، شادی کنید.

ایران‌ ما ایران سر خم‌نکرده‌ای است که از هفت‌خوان اسکندر و چنگیز و‌ تیمور و صدام گذشته است و ایران باقی مانده است.

چشم بچرخانید و در موزه‌های دور و‌ نزدیک از تماشای ایران‌های نشسته بر در و دیوار غربت مغرور شوید که این دستمال حریر، درمان سر درد ما نبوده است و نیست و نخواهد بود. بر زخم‌ خون‌چکان جنگ مرهمی جز «هم‌وطنی» کارگر نیست.

بگذاریم فردا روزی که به قضاوت ما می‌نشینند از هم‌جانی و هم‌جهانی ما یاد کنند که ایران ما نه در دایره‌ی مرزها که در دل‌های هر کدام از ماست.

این خصم‌ خویش بودن، اسم و رسم ایرانیان نبوده و نیست. 

جنگ نه نوشدارو که زهر هلاهلی است که تلخ‌تلخ بر حلق خلق چکانده شده است.

این بلا را می‌توان در نقاشی‌های کودکان مظلوم، آوارگی خانواده‌های رمیده از خانه و سوگواری ماتم‌دیده‌ها به تماشا نشست.

هر چیزی نام این جنایت می‌تواند باشد جز «حمایت از مردم ایران».

در دیگ این «دیو» هیچ خیری نمی‌جوشد.

از هر کجای دنیا، دست در دست یکدیگر، مرزبان میهن خویش باشیم و ایران کهن را به کهنه‌‌خصمانی نسپاریم که در جامه‌ی دوست، هیچ در دریدن این ملت کم نگذاشته‌اند.