پس از چند هفته تهدیدات گسترده دونالد ترامپ علیه ونزوئلا، نیروهای ویژه آمریکایی در یک عملیات سرّی، نیکلاس مادورو رئیس جمهور ونزوئلا را دستگیر و به خاک آمریکا منتقل کردند. ترامپ نیز چند ساعت بعد در سخنرانی خود تصویری از مادورو در حالی که دست بسته بود و چشمانش پوشانده شده بود و در حال انتقال به آمریکا بود را به نمایش گذاشت و سعی داشت تصویری از یک پیروزی برزگ را برای خود و سیاست خارجی آمریکا پیش چشم جهانیان قرار دهد. رویدادی که با بازتاب های بین المللی گسترده ای همراه شده است. اگرچه گفته می شود دلسی رودریگز معاون رئیس جمهور ونزوئلا احتمالا جایگزین مادورو خواهد شد و نظام سیاسی این کشور سقوط نکرده، با این همه، در تحلیل رویداد اخیر، توجه به 4 نکته ضروری به نظر می رسد.
اول اینکه دونالد ترامپ در وضعیت کنونی بیش از آنکه شبیه به رئیس جمهور آمریکا رفتار کند و قانونمدار باشد، دقیقا شبیه به رئیس مافیا یا باندهای تبهکار اقدام کرده و رئیس جمهور قانونی یک کشور مستقل را مورد ربایش و بازداشت قرار داده و به آن افتخار هم می کند! در این نقطه باید پرسید براستی نقض حاکمیت ملی یک کشور و دزدیدن رئیس جمهور آن، چه جایگاهی در حقوق بین الملل دارد که جهان غرب و به ویژه آمریکا همواره خود را مدعی تعهد همه جانبه به آن معرفی کرده و می کنند؟ از این منظر، بار دیگر استانداردهای دوگانه آمریکایی ها در نگاه به مسائل بین المللی آشکار شده است. در این میان، دیپلماسی و تعهد به گفتگو و غیره، صرفا ژست های زیبایی هستند که آمریکایی ها با توسل به آن ها سعی در محقق کردن اهداف شوم و سیاه خود دارند.
نکته دوم اینکه ربایش نیکلاس مادورو در شرایطی رخ داد که بنا بر آنچه منابع آگاه اعلام کرده اند، وی مدتی بود که برای مذاکره با رئیس جمهور آمریکا و دولت این کشور اعلام آمادگی کرده بود و حتی گزارش هایی از مذاکرات وی با ترامپ نیز منتشر شده بود.
با این حال، ربایش وی در بحبوحه همین مراودات پشت پرده بار دیگر اثبات کرد که تعامل و دیپلماسی با دولت آمریکا چیزی شبیه به یک شوخی است و کاملا بی فایده است. از یاد نبریم در بحبوحه مذاکرات هسته ای با ایران بود که رژیم اشغالگر قدس با صحنه سازیهای ترامپ و دولت آمریکا به کشورمان حمله کرد. حال در ونزوئلا شاهد رقم خوردن جلوه ای جدید از پوشالی بودن شعار دیپلماسی آمریکایی بودیم.
نکته سوم اینکه منطقه آمریکای لاتین پس از اقدام غیرقانونی اخیر دولت آمریکا علیه مادورو، باید خود را آماده دوره تازه ای از تنش کند. ترامپ تنها اندکی پس از ربایش مادرو، سران کلمبیا و کوبا و مکزیک را نیز هدفِ تهدیدات مشابهی قرار داده است. معادله ای که سبب شده برخی به این موضوع اشاره داشته باشند که بهتر است بلوک کشورهای آمریکای لاتین هرچه سریعتر در قالب یک اتحاد محکم و قاطع، جلوی اقدامات غیرقانونی واشینگتن و تجاوزات آن بایستند زیرا اگرچنین نکنند، سناریوهای وخیمی در انتظار تکتک آن ها خواهد بود.
و در نهایت نکته چهارم اینکه ربایش رئیس جمهور ونزوئلا وطرح تهدیدات تازه از سوی ترامپ علیه دیگر کشورهای آمریکای لاتین نشان داد که چرا فرمایش مقام معظم رهبری مبنی بر ضرورت قدرتمند شدن کشورمان یک گزاره راهبردی را مورد اشاره قرار می دهد. در جهانی که ترامپ و ترامپیست ها در آن بر سر کار هستند، تنها قدرت است که برای کشورها دستاوردساز است و آن هایی که دل به دیپلماسی و گدایی امنیت دارند، در نهایت چیزی جز خسران و خسارت را درو نخواهند کرد. از این رو، باید واقعبین بود و توجه داشت که مذاکره با شیطان، به رستگاری ختم نخواهد شد!
