سال هاست مطالب دکتر محسن سلگی را دنبال می می کنم. هرچند در بسیاری موارد اختلاف عقیده داشتیم و داریم اما در نهایت نوشته های او فارغ از جهت گیری سیاسی برای من ارزشمند بود.
دیروز که خبر مجروح شدن او را در اثر حمله اراذل و اوباش -پس از امر به معروف صورت گرفته توسط او- ،آن هم با چاقو، دیدم هم تعجب کردم هم تعجب نکردم. حس عجیبی بود. ترکیبی از حیرت و حسرت و حتی ملامت.
گاه او را ملامت می کنم که چرا شأن خود را حفظ نکرد و گاه می گویم عجب شهامتی و غیرتی دارد و اگر آن دو زن خانواده من بودند هم همین ملامت را روا میداشتی یا خیر؟! گاه می گویم ای کاش سلگی فقط با پلیس تماس می گرفت و دخالت نمی کرد اما همان زمان گویی کسی به من می گوید مرد حسابی تا پلیس برسد چه بر سر ناموس و غیرت مردم و آدمیت می آید؟ سرتان را درد نیاورم. پر از تناقض شده ام اما در نهایت ارادتم به آقای سلگی بیشتر شد.
هنوز هم اختلاف عقیده داریم و اساسا با دین سیاسی مشکل دارم اما با وجود این فکر می کنم براستی چه کسانی حاضرند از خاک این کشور و ناموس آن دفاع کنند؟ الا کسانی چون سلگی که ما بعضاً آنها را رادیکال می دانیم! مگر همین جوان ها نیستند که در عین نوشتن علیه بی حجابی و دفاع از حجاب اما برای بی حجاب هم جانفشانی می کنند!
اینکه سلگی با این سابقه علمی -مانند جوان برتر علم و فناوری ایران در سال ۹۲ و دانشجوی نمونه شدن- تمام حیثیت و جان خود را به خطر می اندازد، آن هم برای دو بانوی بی حجاب، هنوز برایم قابل فهم نیست. همچنان احساسات متناقضی دارم اما در عمق وجودم به او غبطه می خورم. من یکی از این شجاعت ها ندارم. اقدام او شوکی به من وارد کرد. الداغی را گفتم صرفا شهید غیرت بوده اما سلگی را چه بگویم که مرتب از اسلام سیاسی و ولایت فقیه دفاع می کند؟
