درس انتخابات امریکا برای مسئولان ما
روزنامه جمهوری اسلامی نوشت:
آنچه در دو انتخابات آمریکا و رژیم صهیونیستی رخ داده، زمینه را برای بهره‌برداری دولتمردان ایرانی به نفع مردم و ایجاد ثبات اقتصادی در کشور فراهم کرده است. حکمرانان ما به گرفتن تصمیمات دقیقه نودی متهم هستند و همین نوع تصمیم‌گیری باعث پیدایش زیان‌های جبران‌ناپذیر و مشکلات غیرقابل حل شده است.
دولتمردان ما باید از سیاست‌های کم‌توجهی به هزینه‌های زندگی مردم فاصله بگیرند و خارج ساختن کشور از حالت نه جنگ نه صلح را در دستور کار قرار دهند. ایران اکنون به بازسازی سیاست در زمینه‌های داخلی و خارجی نیاز دارد و در این بازسازی نباید فرصت‌سوزی شود. ما فرصت‌های زیادی را در دهه‌های گذشته از دست داده‌ایم که موجب شد خسران‌های زیادی را در زمینه‌های مختلف تحمل کنیم. این تعلل باید جبران شود و از فرصت تاریخی به دست آمده که اکنون زبانزد تمام ملت‌ها و دولت‌هاست برای سرعت بخشیدن به بازسازی کشور در تمام زمینه‌ها حداکثر بهره‌برداری به عمل آید.
ما نباید به شکست این حزب و پیروزی آن حزب در آمریکا و سرزمین‌های اشغالی دل خوش کنیم. اینها سر و ته یک کرباسند. آنچه مایه دلخوشی ما می‌تواند باشد سیلی محکمی است که خودشان با عملکردشان به صورت خود نواختند. از فرصت به دست آمده باید برای فرونشاندن شعله‌های آتش جنگ در منطقه استفاده کنیم. ما باید ایران را به بالاترین درجه قدرت همه‌جانبه برسانیم، هدفی که برای رسیدن به آن به فرصتی آکنده از آرامش و تلاش فوق‌العاده نیاز داریم.
****
نسخه جنگ بی پایان برای کشور
سایت عصرایران نوشت:
فواد ایزدی در ماه‌های گذشته از منتقدان اصلی تفاهم‌نامه اسلام‌آباد و ادامه مذاکره با آمریکا بوده است. او معتقد است آتش‌بس و مذاکره، بدون تحمیل هزینه جدی به آمریکا، فقط فرصتی برای بازسازی توان نظامی و اقتصادی دشمن فراهم می‌کند. اخیراً نیز مدعی شده است سخنان مسئولان ایرانی درباره مذاکره و پایان جنگ، به کاهش قیمت نفت و کمک انتخاباتی به ترامپ منجر شده است.
در برابر این مواضع، چند پرسش جدی مطرح می‌شود؛ آیا فؤاد ایزدی طرفدار ادامه جنگ است؟ آیا راهبرد پیشنهادی او می‌تواند ایران را در وضعیتی طولانی از جنگ، آتش‌بس‌های شکننده و تهدید دائمی نگه دارد؟ پاسخ این است که نمی‌توان به‌سادگی گفت ایزدی خواهان جنگ بی‌پایان است. او بارها گفته است که هدف اصلی کشور باید پایان جنگ باشد. اما مسئله مهم‌تر این است که نسخه پیشنهادی او برای پایان جنگ، خود می‌تواند به جنگی گسترده‌تر، طولانی‌تر و حتی پایان‌ناپذیر منتهی شود. ایزدی در شهریور ۱۴۰۵ صریحاً اعلام کرد که مهم‌ترین اولویت کشور باید پایان جنگ باشد. از نظر او، نباید اجازه داد چرخه «حمله، آتش‌بس، مذاکره و حمله دوباره» تکرار شود...مسئله از جایی آغاز می‌شود که می‌پرسیم ایزدی برای تغییر محاسبات آمریکا چه راهی پیشنهاد می‌کند. پاسخ او تقریباً روشن است؛ تنگه هرمز بسته بماند، قیمت نفت و بنزین در آمریکا بالا نگه داشته شود، آمریکا تلفات انسانی بیشتری بدهد، مسیرهای جایگزین تنگه هدف قرار گیرد و در صورت حمله مجدد، زیرساخت‌های نفتی و آب‌شیرین‌کن کشورهای منطقه چنان تخریب شود که بازسازی آنها چند سال زمان ببرد... مشکل اصلی نسخه ایزدی این است که پایان جنگ را از طریق گسترش جغرافیا، بازیگران و هزینه‌های جنگ دنبال می‌کند. حمله به زیرساخت‌های کشورهای جنوب خلیج فارس، صرفاً افزایش هزینه آمریکا نیست. چنین اقدامی می‌تواند عربستان، امارات، قطر و دیگر کشورهای منطقه را مستقیماً وارد جنگ کند. ممکن است کشورهای واردکننده انرژی، از چین و هند تا کشورهای اروپایی، در برابر ایران قرار گیرند. آمریکا نیز می‌تواند به‌جای عقب‌نشینی، دامنه و شدت حملات خود را افزایش دهد. در چنین شرایطی، جنگی که میان ایران، آمریکا و اسرائیل جریان دارد، می‌تواند به جنگی منطقه‌ای با بازیگران متعدد تبدیل شود. در تحلیل ایزدی، یک مسیر بیش از همه برجسته می‌شود؛ ایران فشار را افزایش می‌دهد، هزینه آمریکا بالا می‌رود، ترامپ عقب‌نشینی می‌کند و جنگ پایان می‌یابد.
اما مسیر دیگری نیز وجود دارد؛ ایران فشار را افزایش می‌دهد، آمریکا و کشورهای منطقه واکنش نشان می‌دهند، ایران دوباره پاسخ می‌دهد و دو طرف وارد نردبان تشدید می‌شوند؛ نردبانی که پایین‌آمدن از آن هر روز دشوارتر خواهد شد. هیچ تضمینی وجود ندارد که تشدید جنگ حتماً به تسلیم یا عقب‌نشینی طرف مقابل منتهی شود. گاهی افزایش هزینه به پایان جنگ می‌انجامد و گاهی جنگ را بزرگ‌تر و طولانی‌تر می‌کند. راهبرد ملی باید برای هر دو احتمال برنامه داشته باشد. در مواضع ایزدی، برای احتمال دوم راه‌حل روشنی دیده نمی‌شود.
****
خواهران عزیز! این ره به ترکستان است!
فرهیختگان نوشت:
بی‌هیچ شبهه‌ای تصاویری را که در روزهای اخیر از تجمع جماعتی کفن‌پوش مقابل ستاد کل سپاه و ستاد کل ارتش منتشر شده، می‌توان تصاویری روشن از یک انحراف دید؛ انحراف از مفهوم و کلیدواژه‌ای که در پیام‌های متعدد هشت‌ماهه رهبر انقلاب، بسیار تکرار شده است: وحدت.
در بیان اشتباه بودن این تجمعات می‌توان مؤلفه‌های متعدد نوشت، حتی اصل تجمع، موازی‌کاری نسبت به تجمعات شبانه ملت مبعوث است وگرنه هرچه مرتبط با جنگ اخیر و شهادت رهبر انقلاب باشد، در تجمعات مردمی در حال پیگیری است و چرا عده‌ای باسابقه مشخص منفی باید خود را از توده‌های مردمی جدا کنند و تجمع متفاوتی را تشکیل دهند؟ این جماعت پیش‌ازاین هم در ایام عاشورای حسینی با حضور در خیابان کشوردوست در مقابل مقتل رهبر شهید انقلاب و ایجاد درگیری با تیم حافظ امنیت در آنجا، باعث تعطیلی رواق کشوردوست و ازبین‌رفتن مجال عزاداری و درددل سوگوارانه مردم با امام شهید شدند.
در شرایطی که کشور درگیر جنگ تحمیلی سوم و مواجهه با جبهه‌ای گسترده از تهدیدات نظامی، امنیتی، اقتصادی و رسانه‌ای است، بررسی مجموعه رهنمودهای رهبر معظم انقلاب اسلامی نشان می‌دهد «وحدت و انسجام ملی» نه یک توصیه اخلاقی حاشیه‌ای، بلکه راهبردی بنیادین و الزامی تخلف‌ناپذیر در منظومه فکری و عملی نظام اسلامی تلقی می‌شود. این گزارش با استناد به بیانات و پیام‌های متعدد رهبر انقلاب، به ابعاد مختلف این اصرار راهبردی می‌پردازد تا معلوم شود آیا این جماعت چنانچه خود مدعی‌اند در جایگاه دفاع از رهبری هستند یا آنکه عملاً خلاف نظر و منویات رهبر انقلاب عمل می‌کنند.
****
سردرگمی ترامپ
روزنامه اطلاعات نوشت:
نتایج انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا و شکست سنگین جمهوری‌خواهان، بازتاب گسترده‌ای در محافل سیاسی و رسانه‌ای جهان داشته است. در میان تحلیل‌های گوناگون، نکته‌ای بیش از همه جلب توجه می‌کند: بسیاری از تحلیلگران، ایران را پیروز سیاسی این انتخابات دانسته‌اند.استدلال آنان این است که جنگی که دولت ترامپ با هدف تضعیف ایران و تحمیل اراده خود آغاز کرد، نه‌تنها به اهداف اعلام‌شده نرسید، بلکه به یکی از عوامل مهم شکست حزب حاکم تبدیل شد. به این ترتیب، پیامدهای جنگ از میدان نظامی فراتر رفت و به صحنه سیاست داخلی آمریکا کشیده شد...
اکنون پرسش اصلی این است که آیا ترامپ پس از این شکست ممکن است بار دیگر به حمله نظامی علیه ایران متوسل شود؟... به نظر می‌رسد رسانه‌های برجسته آمریکایی نیز با انتشار گزارش‌های متفاوت و گاه متناقض، تصویری از نوعی «راهبرد تولید ابهام» ارائه می‌کنند. از یک سو سخن از طرح‌های نظامی و آمادگی برای حمله است و از سوی دیگر تأکید می‌شود که هنوز فرمانی صادر نشده و شکست انتخاباتی، تصمیم ترامپ را پیچیده‌تر کرده است. این ابهام می‌تواند بخشی از فشار روانی بر ایران باشد؛ اما هم‌زمان بازتاب‌دهنده تردیدهای واقعی در واشنگتن نیز هست.... ترامپ ممکن است برای جبران ناکامی‌های جنگ و جلوگیری از ثبت آن به‌عنوان شکست در کارنامه خود، بی محابا به اقدام نظامی تازه‌ای بیندیشد. نتانیاهو نیز همچنان خواهان ادامه فشار نظامی بر ایران است. هر چند روابط ترامپ با نتانیاهو به سردی گرائیده و ترامپ احتمالا درک کرده که نتانیاهو او را در تله این جنگ نافرجام افکنده و لذا اعلام کرده کمک های مالی و نظامی به اسرائیل را متوقف می کند، موضوعی که باعث دهشت سران رژیم صهیونیستی شده است. با این حال، حمله مجدد می‌تواند دور تازه‌ای از جنگ را آغاز کند که دامنه و هزینه‌های آن برای آمریکا قابل پیش‌بینی نیست....
ترامپ اکنون میان سه راه دشوار قرار دارد: ازسرگیری جنگ، ادامه فشار اقتصادی و محاصره، یا پذیرش مذاکره و توافق سیاسی. هیچ‌یک از این گزینه‌ها تضمین‌کننده پیروزی او نیست.
اهمیت انتخابات اخیر در این است که هزینه جنگ با ایران به درون جامعه و سیاست آمریکا منتقل شده است. اکنون پرسش اصلی این نیست که ترامپ توان آغاز حمله را دارد یا نه؛ بلکه این است که آیا می‌تواند پیامدهای آن را مهار کند و هزینه سیاسی و اقتصادی یک جنگ تازه را بپذیرد؟
****
پای نفوذ در میان است
تابناک نوشت:
در روزهایی که نیروهای مسلح و نهادهای امنیتی کشور درگیر تامین امنیت و دفاع از ایران هستند، عده‌ای به جای همراهی، کار را به تهدید سپاه و تعیین ضرب‌الاجل رسانده‌اند؛ رفتاری که دیگر نمی‌توان آن را هیجان و ناآگاهی دانست.
ماجرا از جایی تلخ‌تر می‌شود که یکی از نیروهای سپاه در ستاد کل، با لحنی دوستانه و برادرانه از تجمع‌کنندگان می‌خواهد به دلیل خطرات امنیتی، محل تجمع را ترک کنند؛ اما پاسخ یکی از افراد حاضر در تجمع، تهدیدآمیز است؛ اگر تا ۲۴ ساعت دیگر انتقام تهدید رهبر را نگیرید، اینجا را بیت‌الاحزان می‌کنیم! واقعا این چه منطقی است؟ نیروهایی که در شرایط جنگی مسئول حفاظت از امنیت کشورند، باید به جای انجام ماموریت خود، پاسخگوی ضرب‌الاجل و تهدید کسانی باشند که حتی حاضر نیستند هشدار امنیتی را بشنوند؟
این دیگر مطالبه‌گری نیست؛ عبور آشکار از مرز مسئولیت‌پذیری است. سپاه و نیروهای مسلح برای دفاع از همین کشور و همین مردم در میدان هستند و هزینه این دفاع را با جان خود و خانواده‌هایشان می‌پردازند. اختلاف‌نظر درباره شیوه پاسخ نظامی، زمان عملیات یا تصمیم‌های فرماندهان و تهدید نیروهای نظامی، آن هم در نزدیکی ستاد کل و در شرایط جنگی، نه شجاعت است و نه انقلابی‌گری. کسی که از نیروهای مسلح انتقام می‌خواهد، دستکم باید بداند تهدید و ارعاب همان نیروها چه نسبتی با ادعای دفاع از کشور دارد.البته نمی‌توان همه این رفتارها را با عنوان هیجان و ناآگاهی توجیه کرد. وقتی هشدار امنیتی با تهدید پاسخ داده می‌شود، وقتی به جای اعتماد به نیروهای مسئول، برای آنها ضرب‌الاجل تعیین می‌کنند و وقتی هر تصمیمی که مطابق میل یک جمع نباشد، بهانه‌ای برای توهین و تخریب می‌شود، باید احتمال رفتارهای آگاهانه و هدفمند را هم جدی گرفت. به ویژه آنکه در ماه‌های اخیر، پرونده‌هایی از نفوذ و جاسوسی افرادی با ظواهر و ادعاهای پرطمطراق انقلابی مطرح شده است.
البته این موضوع به تنهایی دلیلی برای متهم کردن افراد حاضر در این تجمع نیست، اما یک هشدار جدی است. در فضای جنگی، هر رفتار تحریک‌آمیزی را نباید بی‌ضرر و خودجوش فرض کرد.
****
پنج نگاه ایرانیان به نتایج انتخابات میان‌دوره‌ای امریکا
روزنامه اعتماد نوشت:
نتایج انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره ایالات‌متحده و شکست حزب جمهوری‌خواه در کنترل سنا و مجلس نمایندگان، در شرایطی که سایه تنش و درگیری نظامی بر روابط ایران و امریکا سنگینی می‌کند، بازتابی وسیع، چندلایه و متناقض در سپهر سیاسی و فکری ایران داشته است.
واکنش نخبگان، مقامات و فعالان سیاسی داخلی به این رویداد را می‌توان در پنج گفتمان مجزا صورت‌بندی کرد؛ واکنش‌هایی که بیش از آنکه به تحولات واشنگتن مربوط باشد، بازتاب‌دهنده شکاف‌ها، نگرش‌ها و محاسبات درون‌سرمایه سیاسی ایران است....
روایت رسمی حاکمیتی: شکست ترامپ به مثابه پیروزی «میدان و دیپلماسی مقاومت»
گفتمان سنتی و انقلابی: «سگ زرد برادر شغال است»
دکترین بازدارندگی سخت: استمرار آرایش هجومی و نظامی
تحلیلگران راهبردی و رسانه‌های میانه: هشدار درباره پیچیدگی بازی
نقد روشنفکری و درون‌گفتمانی: بازخوانی استانداردهای دوگانه
... برآیند این پنج گفتمان نشان می‌دهد که انتخابات میان‌دوره‌ای امریکا در ایران امروز، بیش از آنکه صرفا مقوله‌ای دیپلماتیک باشد، به یک «متغیر وابسته به میدان نبرد» تبدیل شده است؛ متغیری که نشان داد توان تحمیل هزینه به محاسبات دشمن، راسا بر پویایی‌های صندوق رای در جامعه امریکا اثرگذار است. با این حال، این صورت‌بندی چندگانه یک پیام حیاتی برای نظام تصمیم‌گیری ایران در پی دارد: چندصدایی موجود زمانی برای کشور ارزش افزوده ایجاد می‌کند که از اصطکاک و تخریب درونی به سمت «هم‌افزایی راهبردی» حرکت کند. ایران امروز نمی‌تواند نه به واسطه جابه‌جایی حزبی در واشنگتن دچار خوش‌بینی مفرط و انفعال شود و نه نسبت به شکاف‌های واقعی پدیدآمده در بلوک قدرت امریکا بی‌تفاوت بماند.
هنر سیاستگذاری ملی در این مقطع حساس تاریخی، ترکیب هوشمندانه «دکترین بازدارندگی و اقتدار میدانی» با «دیپلماسی واقع‌گرایانه و بهره‌گیری از گسل‌های سیاسی حریف» است؛ پیوندی که می‌تواند منافع حیاتی سرزمین و امنیت پایدار کشور را فراتر از بازی‌های حزبی کاخ‌سفید تثبیت کند.
****
جایزه نمایشی رضا پهلوی در فرانکفورت
روزنامه جوان نوشت:
به تازگی یک بنیاد آلمانی به نام فریدریش نائومان تصمیم گرفت که جایزه‌ای تحت عنوان جعلی آزادی را به پهلوی، آن هم به طور امانی، اعطا کند. سابقه اعطای جوایز سیاسی این بنیاد به چهره‌های اپوزیسیون نشان می‌دهد این جوایز به جای قدردانی از آزادی‌خواهی، بیشتر شبیه ابزارسازی سیاسی و اعتبارسازی نمایشی برای مخالفان حکومت‌هاست. جالب آنجاست که آلمان اجازه سخنرانی به پهلوی‌ها را در تجمعات این مراسم نداده است. یاسمین پهلوی که با انتشار پیامی از اعطای این جایزه به رضا پهلوی در شهر فرانکفورت آلمان خبر داد در ادامه مدعی شد پلیس آلمان به آنها اطلاع داده است که اجازه حضور در این تجمع و سخنرانی در آن را ندارند. او برای سرپوش نهادن به تکرار افتضاحات گذشته، دلیل این تصمیم را تهدیدهایی مبنی بر هدف قرار دادن محل برگزاری تجمع، همراه با غیرنظامیان حاضر در آن، در صورت حضور رضا پهلوی عنوان کرد. اما چند ساعت بعد، دفتر رسانه‌ای رضا پهلوی در تقلا برای عبور از ممانعت دولت آلمان برای سخنرانی در تجمعات، اعلام کرد که او همچنان مصمم به حضور در تجمع است و تیمش برای هماهنگی با پلیس و مقام‌های امنیتی تلاش می‌کند. اقدامی که نشان می‌دهد ساز و کار آلمان گرچه ضریب دادن به عناصر پهلوی برای مقابله با جمهوری اسلامی است، در بطن خود، نشان‌دهنده فاصله میان فضاسازی‌های سیاسی حامیان پهلوی و رویکرد عملی نهادهای آلمانی در قبال اوست.
از طرف دیگر، حادثه تحقیرآمیز ریختن سس گوجه روی لباس پهلوی توسط یک معترض به همراه سخنرانی در پشت دیوار تمام‌قد شیشه‌ای در اردیبهشت ماه در مونیخ، آن‌قدر فاجعه‌بار بود که یک رسانه آلمانی آن را «یک رسوایی برای ولیعهد تبعیدی ایران» نامید. در همین رابطه، روز گذشته کارشناس اینترنشنال با ابراز ناراحتی از سوخته شدن رضا پهلوی گفت هر حضور او در آلمان با حادثه همراه بوده است: از بی‌نظمی پلیس و حمله با رنگ خوراکی تا ممنوعیت سخنرانی اخیر. به گفته او، مشکل تأمین امنیت نیست، بلکه خواست سیاسی برلین است که با جدی گرفتن تهدید جمهوری اسلامی، صدای ایرانیان (یا همان وطن‌فروشان ضدایرانی) را محدود می‌کند.
آنچه مشخص است پس از ناکامی امریکا در جنگ، سیرک دوباره پهلوی‌ها در اروپا برای جلب حمایت دولت‌های اروپایی برای جنگ و آشوب فعال شده است. اما در عمل، دوره‌گردی این خاندان تروریست هنوز به مرحله اجرای نمایش نرسیده، رسوایی جدیدی برای آنها رقم زد.
****
پدری برای خانواده؛ ریاست بر جامعه!
سایت تابناک نوشت:
«خانواده‌ام اقامت خارج از کشور دارند، اما تابعیت ندارند/ به هیچ کس بدهکار نیستم/ از روزی که شستا آمدم سفر خارج نداشته ام/ نهادهای مختلف صلاحیتم را تائید کرده اند/ رفت‌وآمد خارجی را جرم نمی‌دانم.» اینها عباراتی هستند که میثم سعیدی مدیرعامل شستا آن را مطرح کرده است.
میثم سعیدی و حرف‌های تازه‌اش، در صورت و ظاهر، گویا ایرادی ندارد. با همین لایه‌های نهان و آشکار قانون و منطق و سفسطه، به‌راحتی قابل دفاع است. لااقل بار حقوقی ندارد. اما در لایه‌های عمیق‌تر — آنجا که پای درونیات و وجدان و نگرش ها به میان می‌آید — روایت‌گر دردهای بزرگی است. همین که باور دارند به هیچ جا بدهکار نیستند، آغاز سراشیبی است. و همین که دردشان این است که از روزی که آمده‌اند شستا، دیگر همان «خارج رفتن» هم برایشان مهیا نشده — یعنی جنس دنیای او، دغدغه‌ها و آمال و آرزوهایش، و نهایتاً تدبیرهایش، مال دنیای دیگری است. دنیایی که به کارگر و شهروندان زیر خط فقر و این‌جور چیزها ربطی ندارد. فاصله‌ای نجومی دارد با اهالی زیرمجموعه‌اش. می‌گویند به هیچ کس و هیچ جا بدهکار نیستند. و اتفاقاً او فراموش کرده است که یک ابربدهکار است. به مجموعه‌ای بسیار بزرگ و عظیم. و آن، ملتی است که شستا با قطره‌قطرهٔ پولشان درست شده. و چشم‌انتظار اتفاقی مؤثر در آن‌اند. ریاستش با میثم سعیدی است، اما بدهی‌اش و خرج و مخارجش با ملت. اتفاقاً او و امثال او هنوز بدهکار ملت‌اند. که یا در دولت‌ها بوده‌اند، یا در مجلس‌ها. و سهم دارند بر آنچه امروز بر ملت می‌گذرد. در هر سِنت دلاری که بالا می‌رود... در هر قیمتی که روی مواد غذایی می‌رود... و در هر نفری که به آمار زیر خط فقر کشیده می‌شود — بدهکاران بسیاری نام‌آشنایند.
میثم سعیدی نمونه‌ای است از همان روسایی که «رئیس بودن» برایشان نه ابزار، که هدف است. و چه بسا بیش از دیگران بر عوارض و تبعات ریاست خود نیز واقف‌اند. آن‌چنان که گویی در آینه‌ای نیمه‌روشن، ضعف‌ها و ویرانی‌های احتمالی مدیریت خویش را می‌بیند. و همچون پدری مسئول، خانواده و فرزندانش را از دایرهٔ ترکش‌های تصمیمات خود بیرون برده است، تا مبادا گرد آسیب مدیریتش بر دامان عزیزانش بنشیند.
او برای من و شما تنها «رئیس» است. و از این جایگاه یک قدم هم فروتر نمی‌آید. اما در قبال خویش و خانواده‌اش، به‌راستی مسئول است. از همین‌روست که پدرانه و مسئولانه، خانواده را از میدان جنگ و تورم و آشوب مدیریت‌ها دور کرده است. و از دوردست، از تهران تا سوئد نظاره‌گر است. اما برای شهروندانی که ایستاده‌اند — یا ناچار به ایستادگی‌اند — و با حداقل حقوق کارگری، دلاری هزینه می‌کنند، همان حکم «رئیس» را دارد.
نظراتی كه به تعميق و گسترش بحث كمك كنند، پس از مدت كوتاهی در معرض ملاحظه و قضاوت ديگر بينندگان قرار مي گيرد. نظرات حاوی توهين، افترا، تهمت و نيش به ديگران منتشر نمی شود.