در روزهای اخیر شاهد بودهایم که دولت آمریکا به نحو محسوسی به جای تنشزایی نظامی علیه ایران، سعی داشته از مسیر اعمال فشار اقتصادی و به طور خاص محاصره دریایی، به دستورکارهای خود علیه کشورمان، جامه عمل بپوشاند. این در حالی است که این رویکردِ جدید، برآمده از وضعیت و البته چشماندازهای ادعایی است که ادراک آن ها از اهمیت زیادی برخوردار است.
دولت آمریکا در میدان جنگ افروزی نظامی علیه ایران به بنبست کامل رسیده و این ادراک در نهادها و چهرههای تصمیمساز این کشور به یک باور عمیق تبدیل شده که ایران از رهگذر جنگ و درگیری نظامی، تسلیم نخواهد شد. از این رو، شکست آمریکا در میدان جنگ افروزی علیه ایران بوده که آن را به سمت اتخاذ رویکردی تازه علیه کشورمان سوق داده است. جنگ روانی ترامپ با محوریت ارزش پول ملی در ایران یا آنچه رسانههای غربی و معاند در مورد قیمت سوخت و فشارهای اقتصادی در کشورمان بیان می کنند، همه و همه در این راستا قابل درک است.
مساله دیگر اینکه ترامپ و تیم متحدش در قدرت، ظرفیت جنگافروزی جدید علیه ایران را ندارند. اکنون بخش زیادی از پایگاههای نظامی آمریکا در منطقه از مدار فعالیت خارج شده اند، وضعیت ذخیره موشک های پدافندی آمریکا به هیچ وجه خوب نیست، گزینه تجاوز زمینی به خاک ایران با توجه به تلفات نیروهای آمریکایی از احتمال چندانی جهت تحقق برخوردار نیست و اساسا مردم آمریکا نیز طبق نظرسنجی های مختلف اقبالی به جنگ افروزی بیشتر علیه ایران ندارند. مجموع این مسائل، ماجراجویی نظامی جدید دولت آمریکا علیه ایران را به یک قمار به مراتب بزرگتر از آنچه در جریان جنگ رمضان شاهد بودیم تبدیل کرده است. همچنانکه منابع سیاسی و نظامی در ایران نیز هشدار داده اند که پاسخ ایران به هرگونه تجاوز جدید به کشورمان، بسیار تهاجمیتر و گستردهتر از قبل خواهد بود.
ترامپ و متحدانش سعی دارند هرطور که شده ناامنی داخلی در ایران را کلید بزنند و محرک اصلی این موضوع را نیز مسائل اقتصادی و معیشتی مردم می دانند. آن ها از رهگذر محاصره دریایی و فشار اقتصادی بر مردم ایران سعی دارند هم عرصه را بر مردم کشورمان تنگ کنند و هم به زعم خودشان بسترهای مساعدی را فراهم کنند و دولت در ایران را به نقطه ای برسانند که نتواند نیازهای مردم را رفع کند. درست در همین نقطه است که دستگاه های دولتی و حکمرانی در کشورمان باید حد نهایتِ کارایی خود را نشان دهند و البته که مردم نیز در نهایتِ هوشیاری باشند.
نظراتی كه به تعميق و گسترش بحث كمك كنند، پس از مدت كوتاهی در معرض ملاحظه و قضاوت ديگر بينندگان قرار مي گيرد. نظرات حاوی توهين، افترا، تهمت و نيش به ديگران منتشر نمی شود.