دونالد ترامپ رئیس جمهور آمریکا به تازگی و در پیِ اوج گیری درگیری ها با ایران با محوریت تنگه هرمز، از بازگشت محاصره دریایی علیه کشورمان خبر داده است. دولت آمریکا برخلاف تفاهمنامه مشترک با ایران، به دنبال ایجاد یک کریدور ارتباط دریاییِ خارج از کنترل ایران بود که با واکنش قاطع تهران رو به رو شد و کشورمان نیز تاکید کرده که ذره ای از حقوق خود در تنگه هرمز کوتاه نخواهد آمد. موضوعی که دومینویی از زد و خورد را میان دو طرف به دنبال داشته است. با این همه، در مورد تحمیل مجدد محاصره دریایی به کشورمان و تصاعد مجدد تنش ها میان ایران و آمریکا، باید دو نکته مهم و راهبردی را مد نظر داشت.
اول اینکه نباید رویدادهایی نظیر درگیری در آب های خلیج فارس و تنگه هرمز و یا اعمال مجدد محاصره دریایی علیه ایران را به مثابه تحولاتی جدا از هم و جزیره ای تحلیل کرد. این جنس تحلیل کاملا غلط است. این رویدادها از منظر آمریکایی ها همگی تکه های یک پازل هستند که قرار است طرح نهایی آن، به تسلیم واداشتن و نابودی کشورمان باشد. وقتی روند تحولات تاریخی را مرور می کنیم، از زمان امضای توافق برجام تا به امروز، هر اقدامی که طرف آمریکایی انجام داده، صرفا مقدمه ای برای وارد کردن ضربه به ایران بوده است. از این رو، باید از صِرف تحلیل جزیره ای رویدادها فراتر رفت و طرحِ کلی را متوجه شد. طرح کلی مد نظر آمریکایی ها در رابطه با ایران، چیزی جز به تسلیم واداشتن ایران و نابودی کشورمان نیست. در این چهارچوب، آنها مراحل مختلفی را تعریف کرده اند.
نکته دوم که به ویژه باید مد نظر تصمیمسازان کشورمان باشد، دشمن طراحیهای خاص خود را در رابطه با ایران دارد. در صورتی در تقابل با آن می توانیم موفق باشیم که طرح های دشمن را به نقطه شکست بکشانیم. این مهم میسر نمی شود مگر با تغییر نظام محاسباتی دشمنان. از این رو، ایران در واکنش به تحمیل مجدد محاصره دریایی علیه خود و البته تداوم خصومت ورزی های رژیم های عربی علیه کشورمان، بایستی تا جای ممکن اقداماتی را در دستورکار داشته باشد که در چهارچوب محاسبات دشمنان قرار نداشته باشند و به معنای واقعی کلمه به آن ها هزینه تحمیل کنند. تقریبا اغلب صاحب نظران نیز اقرار می کنند که ایران اهرم های متنوعی را در این رابطه در اختیار دارد. از این رو، کلیت معادلات جاری و همچنین حرکت به سمت اقداماتی که می توانند برای ایران دستاوردساز باشند را بایستی دقیق و روشن در نظر داشت.




نظراتی كه به تعميق و گسترش بحث كمك كنند، پس از مدت كوتاهی در معرض ملاحظه و قضاوت ديگر بينندگان قرار مي گيرد. نظرات حاوی توهين، افترا، تهمت و نيش به ديگران منتشر نمی شود.