یکم.چاوشی استوری گذاشته بود:«تسلیت به مردم ایران که حجاب معاصرت نگذاشت تو را چنان که باید بشناسیم.»بار اولش هم نبود. اهمیت این استوری فقط در محتوایش نیست؛ در حق‌گویی‌ای است که چه‌بسا برای او هزینه داشته باشد. سلبریتی باشرف چنین است.

دوم.مکرر دیدم جماعتی از تجمعات شبانه نوشته‌اند:تنها شدیم. دوستانمان رفتند. قهر کردند. اما فدای سر امام شهید.

سوم.خیلی‌ها نوشتند:آقاجان، حلالمان کن که آن‌وقت که باید حمایت می‌کردیم، سکوت کردیم. اما دیگر چنین نخواهد بود...

 

 چهارم.در دل دیار غربت، صداهای بلندی می‌شنوی در دفاع از پرچم ایران و نام امام مجاهدان؛ بی‌اعتنا به فحاشی و تهدید حرامیان وطن‌فروش. فریاد می‌زند "ایرانی با پرچم اسرائیل بی‌ناموس است" ، و همین صدا ترند می‌شود.

پنجم.هرکدام از این حق‌گویی‌ها و حریت‌ها را که می‌بینم، صدای امام شهیدمان در گوشم زنگ می‌زند که می‌خواند:گرم است به هم پشت رقیبان پی قتلمای عشق دل‌افروز، دل من به تو گرم است

ششم.حرف تمام است.اگر این مارپیچ سکوت لعنتی نبود، همه می‌دیدند نه فقط ایران، که بجز قدرت طلبان مستکبر، عالمی یک‌صدا حق می‌گوید.

هفتم.امام شهیدمان اسوه حق‌گویی بود. یادمان داد حر باشید، حق بگویید و از کسری هواداری نترسید؛ که کربلا را سکوت خواص رقم زد.و خودش عامل این حق گویی ها بود و چه هزینه ها داد...

این صداهای حق‌طلبانه امروز، حاصل تربیت امام ماست.تا قیامت اگر از جای سرانگشتان قائد مجاهدان بر این کشور و مردم بگوییم، کم گفته‌ایم.