خبرگزاری رویترز مدعی شده دولت آمریکا در حال ارزیابی خسارات ناشی از حملات موشکی و پهپادی ایران به رژیم های عربی حاشیه خلیج فارس است و می خواهد از محل دارایی های بلوکه شده کشورمان، به این دسته از رژیم ها، خسارت پرداخت کند! تنها اندکی پس از انتشار این خبر، شاهد بازتاب های گسترده آن در فضای رسانه ای و تحلیلی بوده ایم. 

بسیاری با استناد به این خبر به این موضوع تاکید می‌کنند که اساسا مذاکره با آمریکا اگر با دست خالی و بدون اهرم های مهم و تعیین کننده باشد ، همانطور که رهبر شهید زمانی فرمودند، هیچ منفعتی برای ایران ندارد و حتی می تواند خسارت بار باشد. در شرایطی که یکی از بندهای اصلی مذاکرات جاری میان ایران و آمریکا، چگونگی آزادسازی دارایی های بلوکه شده کشورمان است، می بینیم طرف مقابل، به دنبال خارج کردن کل موضوع از هرگونه مذاکره ای است. این موضوع نشان می دهد آمریکایی ها مذاکره با کشورمان را صرفا اهرمی برای ضربه زدن به ایران ارزیابی می کنند و در این رابطه هیچ حد و مرزی را هم برای دشمنی علیه ایران برای خود قائل نیستند. 

در عین حال، این پیشنهاد در صورت عملی شدن، تبعات مهلکی را برای رژیم های عربی حاشیه خلیج فارس و همچنین دولت آمریکا خواهد داشت زیرا اراده ایران در انتقام گرفتن از دشمنان را بیش از پیش تقویت و قوی خواهد کرد. به هر حال، اینطور نیست که دشمنان کشورمان بخواهند به منابع مالی ایران ضربه بزنند و بتوانند از تبعات آن فرار کنند.  ایران همین حالا اهرم های متنوعی در دست دارد و می تواند خاطیان و توطئه‌گران را مجازات کند. عینی‌ترین اهرم نیز عبور از تنگه هرمز است. اگر پرداختی از محل دارایی‌های بلوکه شده کشورمان به اعراب حاشیه خلیج فارس صورت گیرد، ایران نیز می تواند عبور آن ها از تنگه هرمز را ممنوع و یا تعرفه ای چند برابر دیگر را بر آن ها تحمیل کند. موضوعی که در بلند‌مدت ده ها برابر بیشتر از ارزش کل دارایی های بلوکه‌شده کشورمان برای آن ها خسارت ایجاد خواهد کرد. 

ورای این ها، این قبیل خصومت ورزی های طرف آمریکایی علیه ایران این واقعیت را نیز فریاد می زند که باید خوش خیالی در مورد این کشور و وعده های آن به ایران را فراموش کرد و با نهایت واقع‌بینی و تکیه بر اهرم های قدرت کشورمان، به مصاف کاخ سفید رفت. جهان امروز جهانِ اراده و زور است و آن هایی که با خوش بینی به صرف وعده ها در مذاکره دل خوش می کنند، در نهایت چیزی جز خسران و پشیمانی نخواهند دید.