دولت آمریکا از زمان پیروزی انقلاب اسلامی در ایران تا به امروز٬ انواع و اقسام خصومت ورزی ها و تحریم ها و محدودیت ها را علیه ایران اعمال کرده است. در این رابطه آمریکایی ها از هیچ عداوتی دریغ نکرده اند. به طور خاص در سالهای گذشته آنها دایره تهدیدات خود را به نحو ملموسی بر طرف هایی که با ایران به هر شکل ممکن مراوده دارند توسعه بخشیده اند و سعی داشته اند این گزاره را به همگان القا کنند که هرگونه مراوده ای با ایران می تواند تبعات جدی را برای آن دسته بازیگرانی داشته باشد که به سمت این گزینه حرکت می کنند. 

در این چهارچوب طیف متنوعی از کشورهای جهان نیز از این موضوع تبعیت کرده اند. مثلاً کره جنوبی سال‌های سال از پرداخت بدهی ۷ میلیارد دلاری خود به ایران خودداری می کرد و یا اعراب حاشیه خلیج فارس نیز به نحو مشابهی با بهانه کردن تهدیدات آمریکا از دادن حق ایران خودداری می کردند. به تازگی یکی از مقام های دستگاه دیپلماسی کشورمان هم گفته که آن ها هر مرتبه در پاسخ به درخواست های ایران جهت آزاد سازی منابع مالی خودش که در بانک های آن ها بوده صرفا به یک کلمه بسنده می کردند و می گفتند: «متأسفیم!» 

حال ورق دنیا در پی جنگ رمضان برگشته است. ایران هم کنترل تنگه هرمز را در اختیار دارد و هم متحدان کشورمان تنگه باب المندب را کنترل می کنند. صادرات انرژی رژیم های عربی صرفا با مجوز ایران اتفاق می افتد و بسیاری از اقتصادها به دلیل مشکلات در تنگه هرمز با چالش رو به رو شده اند. تنها در یک مورد مدیر شرکت توتال گفته با وضعیت فعلی ترجیح می دهیم به ایران عوارض دهیم تا تبعات آن را پذیرا باشیم!

برخی منابع گفته اند فرستاده ویژه دولت کره جنوبی هم با مقام های ارشد ایرانی در رایزنی به سر می برد تا امکان عبور کشتی های این کشور از تنگه هرمز فراهم شود. برخی دولت های عربی منطقه نظیر قطر نیز قویا پیگیر عادی شدن صادرات نفت خود از تنگه هرمز هستند. واقعیت این است که اکنون و پس از جنگ رمضان شرایط تازه ای در منطقه حاکم شده است. قرار نیست دنیا برای ایران به قبل از ۹ اسفند ۱۴۰۴ برگردد. عصرتازه ای در راه است که بهانه جویی کشورها و متاسفیم گفتن های آنها و طفره رفتنشان از دادن حق ملت ایران می تواند تبعات منفی را برای خودشان داشته باشد.‌