بی دلیل سوزن مان رو مذاکره گیر کرده است. اجازه دهید یک مقدار آشفتگی در این بازار خبری را کم کنیم تا ماجرا روشن شود.
سه دسته درباره مذاکره تولید ادبیات دارند.
یکم. مواضع اصلاحطلبها شبیه آخوندی را کنار بگذارید. تکلیفشان روشن است. به قاعده «بدیم بره»، در هر شرایطی از صلح میگویند.
دوم. گروه دوم روی کلمه مذاکره حساسیت دارند. البته حق دارند، به جهت سابقه ماجرا. اما بند سوم نگرانی گروه دوم را برطرف میکند.
سوم. گروهی معتقدند بود یا نبود مذاکره مهم نیست. مهم این است که ما چه چیز را اراده کردهایم.
این گروه می گوید باید پیروزی نظامی را با مذاکره حقوقی کنیم. اما...
اینجا ممکن است دو نگاه باشد: یک گروه بگویند الان وقت مذاکره است، گروه دوم بگویند نه، زود است. هنوز به نقطه بازدارندگی نرسیده ایم.
حالا کدام نگاه غالب است؟ گروه دوم.
قالیباف و پزشکیان که صریحاً میگویند مذاکره نه. آتش موشکهای نظامی هم که سر جای خود باقی است.
پس نگاه دوم حاکم است.
حالا این اخبار مذاکره چیست؟
اخبار مذاکره که از آنسوی جنگ است، نه اینجا.
ترامپ حق دارد بعد از چند مرحله خفت و تحقیر شدن، دروغ ببافد. این دروغ برای او حیاتی و تنها راه بازگشت از جنگ است. برای همین اینبار تنها با یک توییت پیش نرفته است؛ از گروسی تا کشورهای متحدش را هم برای این دروغبافی به خط کرده است.
از کجا معلوم؟
اولاً اجازه دهید که بین قالیباف و پزشکیان و وزارت خارجه با ترامپ، ما سمت ترامپ نباشیم.
دوم اینکه منطقی ببینید چه کسی نفع میبرد. اگر دشمن از این روایت نفع میبرد ـ که میبرد ـ پس ماجرا یک سناریوی روانی و رسانهای است.
حالا این به معنی این است که هیچ پیامی رد و بدل نشده است؟ من نمیدانم. اما اگر منظور از مذاکره انتقال پیام است، ممکن است. چه اشکالی دارد؟
اگر آتشبسی در کار نباشد ـ که نیست و نشانه اش موشک های در آسمان ـ دادن و گرفتن پیام که غیرمنطقی نیست. بالاخره ما باید از چه طریق شروط و مطالبات خود را مطرح کنیم؟
کف مطالبات هم معلوم است، اخراج آمریکا از منطقه بنا به خواست امام شهیدمان، برداشتن تحریمها، تغییر رژیم حقوقی تنگه هرمز. تا اینجا هم اراده حاکمیت همین است.
ما باید این اراده را تقویت کنیم، نه اینکه در زمینی که ترامپ طراحی کرده است آرایش بگیریم.
