محمد نمازی کودکی را در هند و چین و جوانی را در شیراز و تهران سپری کرد. در سال ۱۳۰۳ به قصد سیاحت به آمریکا رفت اما این سفر سرنوشتش را تغییر داد و نزدیک به بیست سال در آنجا اقامت کرد. او در فاصله دو جنگ جهانی دوم توانست تجارت دریایی موفقیتآمیزی در هنگ کنگ به وجود آورد و در این مدت با بازرگانی میان شرق دور و آمریکا توانست به ثروت قابل توجهی دست یابد.
شیراز اولین شهر دارای آب لولهکشی در ایران
نمازی پس از موفقیت در فعالیتهای اقتصادی در سال ۱۳۲۳ به ایران بازگشت. اگر چه نیت اصلیاش ایجاد مجتمع بهداشتی و درمانی بود اما بعد از بازگشت به ایران متوجه شد که آب آشامیدنی وضعیت مناسبی ندارد و تصمیم گرفت علاوه بر ساخت مجتمع درمانی - آموزشی، با مشارکت انجمن شهر، آب لولهکشی در شیراز احداث کند که در سال ۱۳۲۷ تکمیل شد. بدین ترتیب، شیراز اولین شهر ایران بود که دارای آب لولهکشی شد.
بیمارستان نمازی (که ابتدا به بیمارستان پانصد تختخوابی شهرت داشت)، آموزشگاه عالی پرستاری نمازی، پرورشگاه کودکان نمازی و هنرستان نمازی از جمله مؤسسات خیریهای است که در شیراز به راه انداخت. او درآمد آب شیراز را وقف بیمارستان کرد.
نمازی در سال ۱۳۲۸ بنیاد خیریهای نیز به نام بنیاد ایران در واشینگتن تأسیس کرد. نمازی سرانجام در ۷۶ سالگی در فروردین ۱۳۵۱ در بیمارستان نمازی که خود بنیانگذار آن بود، درگذشت و در همانجا به خاک سپرده شد.
پایگاه لرزه نگاری شیراز
این واقف خیراندیش، حسب در خواست رئیس وقت دانشگاه تهران، در سال ۱۳۲۸ بخشی از اراضی مجاور بیمارستان نمازی و سازمان آب و فاضلاب شیراز را برای ایجاد و توسعه پایگاه لرزه نگاری شیراز به دانشگاه تهران هدیه کرد.
