خیلی‌ها این روزها اینگونه تصور می‌کنند که محاصره دریایی کشورمان توسط ناوگان نظامی آمریکا فرصت بی‌نظیری برای باجگیری ایالات متحده از ایران فراهم آورده است، درحالیکه نگاهی دقیق‌تر به صحنه تحولات موجود حقیقتی متفاوت را بازگو می‌کند: "دولت ترامپ گرفتار خطای فاحشی شده و خود را در بد مخمصه‌ای گرفتار ساخته است". در طول هفته‌های گذشته، ترامپ سرمست از پیروزی در ونزوئلا و ذوق‌زده از فرصت اغتشاشات در ایران، عجولانه و محاسبه نشده ناوگان نظامی بزرگی را به سمت کشورمان گسیل کرد، غافل از آنکه اولا ایران ونزوئلا نیست و ثانیا در مورد واقعیت تحولات ایران، مشاوران اسرائیلی و اپوزسیون ایرانی خارج‌نشین کلاه گشادی بر سر وی گذاشته‌اند. 

احتمالا ترامپ انتظار داشته صرف چنین نمایش نظامی پر جار و جنجالی، اگر هم نتواند موجبات شورش داخلی و تغییر حکومت را فراهم آورد لااقل با توجه به تجربه ونزوئلا، مقامات کشورمان را ترسانده و به تسلیم در برابر خواسته‌های وی وادارد. او می‌توانست بدین سان یک پیروزی تبلیغاتی رایگان دیگر را به کارنامه خود افزوده و به مردم آمریکا بفروشد. اما با ایستادگی مسئولان کشورمان، نقشه‌های وی نقش بر آب شده و اکنون در وضعیت بغرنجی قرار گرفته است.

 ترامپ نمی‌تواند ناوگان بزرگی را که با تبلیغات وسیع جهانی به سمت کشورمان گسیل کرده بدون هیچ دستاوردی به کشورش بازگرداند. چنین اقدامی اعتبار او و تهدیداتش را در داخل و خارج آمریکا بشدت زیر سوال برده و برعکس جایگاه ایران را در منطقه و جهان تقویت می‌کند. از آنطرف او نمی‌تواند آنگونه که انتظار داشته با یک عملیات محدود نظامی بسان ونزوئلا از این غائله خود را برهاند چون مقامات کشورمان نسخه «پاسخ نمایشی» را رد کرده و برای وی روشن ساخته‌اند که کوچکترین اقدامی به منزله ورود به یک جنگ گسترده منطقه‌ای است، اتفاقی که ترامپ از پیامدهای محاسبه نشده آن در هراس است، انتخابات کنگره در پیش است و ترامپ می‌داند مایوس کردن پایگاه رأیش چه مخاطرات بزرگی را می‌تواند متوجه آینده سیاسی وی کند. تنها راهی که برای وی باقی مانده تن دادن به مذاکره و توافق است آن هم در شرایطی که این‌بار ایران دست برتر را در اختیار دارد.

به نظر می‌رسد اکنون آینده روشنی در انتظار ملت ماست. اگر باور داشته باشیم که اشتباهات فاحش دشمن امدادی غیبی بوده که دست برتر را در این هماوردی جهانی به ما داده، به فضل الهی خواهیم توانست چه در میدان مذاکره و چه در میدان جنگ، شکست تاریخی را به دشمن تحمیل کنیم. پیش‌شرط چنین اتفاقی، نهراسیدن از قدرت دشمن و تهدیدات وی و پایمردی مسئولان کشورمان بر مواضع اصولی خویش است.