برخی پس از حوادث دی ماه می گویند جامعه ما مستعد خشونت است و سعی دارند تروریسم سازمان یافته را نادیده گرفته یا تقلیل دهند. اما باید گفت میل به خشونت با اقدام عملی خیلی فرق دارد. 

چرا فیلمی مثل جان ویک آنقدر محبوب می شود؟ فقط چون از نظر فنی قوی است؟ خیر، میل به خشونت به طرز جهانی گسترش یافته است. بسیاری هستند که خشونت هایی را که جرات اش را ندارند، در هیأت و شالکه یا تصویر کسی چون جان ویک، تامین و تخلیه می کنند اما چند درصد از این افراد می توانند روزی مرتکب جرایم خشن شوند؟ یا مرتکب آن شده اند؟  

مساله این است: شاهد خشونت سازمان یافته، آموزش دیده و براندازانه و بسیار بی رحمانه بودیم که حتی با جان ویک چندان سازگار نبود و با فیلم‌هایی چون اره و جیغ هم چندان منطبق نبود. در اره، انگیزه اصلاحی خفیفی وجود دارد و قربانیان آدمهای خوب نیستند.  در دی ماه اما مردم بی گناه و حتی قهرمانان نظامی ما به مسلخ برده شدند.

 افزون بر این، سازمان یافته و علیه ملت بود و به کلی با فیلم‌هایی که می توانید اشاره کنید، متفاوت بود.

 اجتماعی دیدن و هویتی دیدن این ماجرا خصوصا تقلیل خشونت یاد شده به آن، یک خطای شناختی و عاطفی است که البته گاهی عامدانه و سازمان یافته است.

مضمون اصلی، یک برنامه نظامی شبیه جنگ ۱۲ روزه است که قابل تقلیل به چارچوب های تکراری در روش جامعه شناسانه و فانتزی های روان شناسی نیست.