دولت امارات به تازگی خروج خود را از تشکیلات اوپک و اوپک پلاس اعلام کرده است. موضوعی که تحلیل و تفسیرهای مختلفی را برانگیخته و رسانه ها و تحلیلگران گوناگون هرکدام سعی دارند از چشم اندازی خاص، این اقدام دولت امارات را بررسی کنند.
دولت امارات بر پایه برنامه ریزی های خود و توسعه زیرساخت هایش در بخش انرژی سعی داشته تا سال ۲۰۲۷ ظرفیت تولید انرژی خود را به نحو ملموسی افزایش دهد و بدون محدودیت اقدام به فروش نفت کند. این در حالی است که قرار داشتن آن در قالب تشکلات اوپک مانعی بزرگ در این مسیر است و اماراتی ها مجبورند محدودیت های تولید نفت را به رسمیت بشناسند و سهمی مشخص از تولید نفت را داشته باشند. از این رو با خروج از اوپک به دنبال سهم جدید در تولید و صادرات نفت خود هستند.
همزمان با انفجار بحران انرژی در غرب و مخصوصا آمریکا، دولت امارات همسو با قدرت های غربی سعی داشته با خروج از محدودیت های تولید روزانه نفت، نیازهای انرژی غربی ها را تأمین و استقلال امنیتی و راهبردی بیشتری را کسب کند. درست به همین دلیل ابوظبی خروج از اوپک را به عنوان گامی مهم در تحقق این دستورکار دیده است. اگرچه توسعه دامنه نظارت ایران بر تنگه هرمز و قرار گرفتن صادرات انرژی امارات در تیررس ایران و محاصره دریایی کشورمان، خیلی زود این پروژه را به شکست کشانده است.
اینکه تحلیل امارات این است که بازیگران اصلی اوپک، روسیه و عربستان هستند و منافع کشوری نظیر امارات را درنظر نمی گیرند. در این چهارچوب، اماراتی ها با خروج از اوپک به دنبال افزایش وزن بازیگری خود در رقابت به ویژه با سعودی ها هستند. موضوعی که البته آن هم با اما و اگرهای فراوانی همراه است.
نظراتی كه به تعميق و گسترش بحث كمك كنند، پس از مدت كوتاهی در معرض ملاحظه و قضاوت ديگر بينندگان قرار مي گيرد. نظرات حاوی توهين، افترا، تهمت و نيش به ديگران منتشر نمی شود.