تجاوزات جنایتکارانه آمریکا و رژیم صهیونیستی با همراهی کشورهای عضو ناتو و برخی از کشورهای حاشیه خلیج فارس به جمهوری اسلامی ایران در دو نبرد اخیر ( جنگ دوازده روزه و جنگ رمضان)  در میانه دو مذاکره هسته‌ای  با ادعای جلوگیری از ساخت بمب اتم توسط ایران و نابودی توان غنی‌سازی صورت گرفت.  لذا با ترور دانشمندان و حمله به تاسیسات مختلف هسته‌‌ای ایران نظیر فردو، نطنز، اصفهان و بوشهر از جنگ 12 روزه به طور گسترده آغاز و کماکان نیز ادامه دارد؛ به‌‌گونه‌‌ای که هم‌‌اکنون نیز برخی دانشمندان هسته‌‌‌ای ایران به همراه خانواده‌هایشان ترور می شوند و  نیروگاه هسته‌‌ای تولید برق بوشهر نیز چندین بار مورد حمله قرار گرفته است. این تهدیدات و تجاوزات به صنعت صلح‌‌آمیز هسته‌‌ای در شرایطی است که جمهوری اسلامی ایران عضو پیمان NPT  بوده و مشمول بیشترین بازرسی‌ها و راستی‌آزمایی  است.  

معاهده منع سلاح‌های هسته‌ای یا NPT چیست؟

معاهده منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای (Non-prolieration treaty) در سال ۱۹۸۶ توسط ایرلند به سایر کشورها پیشنهاد شد و در دوران جنگ سرد به امضای آمریکا و ۵۶ کشور رسید. ایران نیز جز اولین کشورهایی بود که به این معاهده پیوست. در حال حاضر ۱۸۶ کشور عضو آن هستند البته کره شمالی چند سال پیش از پیمان نامه خارج شد و کشورهای پاکستان، کوبا، هند و رژیم اشغالگر صهیونیستی نیز تاکنون عضور نشده‌‌اند. 

این معاهده در برگیرنده تعهداتی است که دو دسته از کشورها را شامل می‌شود: کشورهای دارای سلاح‌های هسته‌ای یعنی کشورهای آمریکا، انگلستان، فرانسه و روسیه و چین و گروه دوم نیز شامل همه کشورهای فاقد سلاح‌های هسته‌ای می‌شود. به کشورهای گروه اول این اجازه داده شده است که همچنان سلاح هسته‌ای داشته باشند؛ اما  براساس ماده 4 این پیمان متعهد شدند تا در توسعه انرژی صلح‌آمیز به سایر کشورها کمک کنند. کشورهای فاقد سلاح هسته‌ای نیز متعهد شده‌اند تا به دنبال سلاح هسته‌ای نباشند.

نظارت بر اجرای معاهدهNPT  بر عهده آژانس بین المللی انرژی اتمی است که در سال ۱۹۷۵ با هدف تسهیل استفاده صلح‌آمیز از انرژی هسته‌ای در وین اتریش آغازبه کار کرد. 

 چرا باید از NPT خارج شد؟ 

براساس پیمان NPT آژانس بین‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌المللی انرژی اتمی به عنوان نهاد مجری، موظف به حفاظت از حق غنی‌سازی صلح‌‌آمیز کشورهاست. از سوی دیگر تاکنون این آژانس که بیشترین نظارت‌ها و راستی آزمایی‌‌ها را نیز علیه ایران اجرا می‌‌کند، هیچ گزارش  قاطعی مبنی بر غیر صلح‌‌آمیز بودن  فعالیت‌‌های هسته‌ای ایران ارائه نکرده است. با این حال آژانس انرژی اتمی با ارائه اطلاعات حساس از صنعت هسته‌‌ای ایران به رژیم های تروریستی امریکا و اسراییل، زمینه ساز حمله به تاسیسات هسته‌‌ای ایران شد. 

 با اظهارات مقامات عالی جمهوری اسلامی ایران، رئیس این آژانس، رافائل گروسی، نقش جدی در انتقال اطلاعات به آمریکا و رژیم صهیونیستی و حمایت از آن‌‌ها برای حمله به تاسیسات و دانشمندان هسته‌‌ای ایران داشته است. در واقع پیمان و  نهادی که باید حافظ صنعت صلح امیز هسته ای ایران می شد، خود به عامل تهدید وجودی علیه آن شده‌اند.

لذا حضور ایران در این پیمان و همکاری با آژانس انرژی اتمی نه‌‌‌تنها عامل حفاظت از صنعت صلح‌‌آمیز هسته‌‌ای ایران و پیشرفت آن نشده است بلکه باعث به خطر افتادن منافع و آسیب به امنیت ملی کشور شده است. 

این آسیب در صورتی است که براساس ماده 10 این پیمان، «هر کشوری، در صورت مواجهه با «رویدادهای فوق‌العاده مرتبط با موضوع پیمان» که «منافع عالی کشور» را به خطر اندازد، می‌تواند با اطلاع سه‌ماهه از پیمان خارج شود.»، ایران می‌‌تواند از این پیمان به صورت قانونی و مشروع خارج شود. بنابراین از آن‌‌جا که منافع و امنیت ملی جمهوری اسلامی ایران در این جنگ مورد آسیب واقع شده، ضروری است از این پیمان خسارت‌‌بار خارج شد. 

نتیجه‌‌گیری

خروج ایران از NPT پاسخی سیاسی به تجاوزات اخیر آمریکا و رژیم صهیونیستی به ایران تلقی خواهد شد و از آسیب‌‌دیدن بیشتر به تاسیسات و دانشمندان هسته‌‌ای جلوگیری خواهد کرد؛ چراکه این اقدام نظم عدم اشاعه هسته‌‌ای آمریکا را که طی سال‌‌های اخیر، تلاش زیادی برای ایجاد آن کرده، مورد تهدید قرار می‌‌دهد. از این رو، امانوئل مکرون، رئیس جمهور فرانسه معتقد است، «خروج ایران از پیمان منع گسترش سلاح‌‌های هسته‌‌‌ای، بدترین سناریو برای تحولات غرب آسیاست. چنین سناریویی نشان‌‌دهنده انحراف و تضعیف جمعی خواهد بود». همچنین خروج از این پیمان ایران را در موضع بالاتر در هرگونه تعاملات هسته‌‌ای در آینده قرار می‌‌دهد؛ به‌‌گونه‌‌ای که به‌جای تعامل بر سر غنی‌‌سازی با غرب، مذاکره برای بازگشت مشروط به این پیمان در مقابل تعهد رژیم‌های تروریستی آمریکا و اسرائیل به عدم آسیب رساندن مجدد به تاسیسات و دانشمندان هسته‌ای، لغو کلیه قطعنامه‌ها‌ی بازگردانده شده توسط اسنپ بک، کلیه تحریم‌های اعمال شده و نیز به رسمیت شناختن تمام حقوق ایران در این معاهده صورت می‌گیرد. درنهایت خروج ایران از این پیمان، بازدارندگی سیاسی برای کشور ایجاد می‌‌کند و چرخه فشار سیاسی-مذاکره- جنگ را متوقف خواهد کرد.