دونالد ترامپ تنها اندکی پس از تحمیل مجدد محاصره دریایی علیه کشورمان، در موضع گیری تهدیدآمیزی گفته که اگر ایران پای میز مذاکره نیاید و به توافقی با آمریکا نرسد، هفته آینده، هفته بدی برای ایران خواهد بود. اشاره او به این بوده که آمریکا حمله به زیرساخت های ایران نظیر پل ها و نیروگاه ها و غیره را آغاز خواهد کرد. در واکنش به این تهدید ترامپ، نیروهای مسلح کشورمان نیز به صراحت اعلام کرده اند که هرگونه تعدی به زیرساخت های ایران، حمله به کل زیرساخت های رژیم های عربی منطقه را در پی خواهد داشت. 

با این همه، باید توجه داشته باشیم که تهدید جدید ترامپ با محوریت حمله به زیرساخت های ایران، بیش از آنکه ژست قدرت رئیس جمهور آمریکا باشد، نمودی عینی از هراسی است که وی مخفی می کند. بر طبق داده های رسمی اداره اطلاعات انرژی آمریکا، سطح ذخایر راهبردی نفت آمریکا در وضعیت کنونی به کمترین میزان از سال 1983 یعنی بیش از 40 سال پیش رسیده است. این موضوع یک پالس هشدار جدی را به کاخ سفید ارسال کرده و هم به صورت مستقیم و هم غیرمستقیم، اقتصاد و معیشت آمریکایی ها و البته موقعیت سیاسی ترامپ و حزب جمهوریخواه را به نحوی منفی تحت تاثیر قرار می دهد. 

حال در این فضا، ترامپ همچون ماه های گذشته، سعی دارد با طرح تهدیدات حداکثری، زمینه های مساعدی را فراهم کند تا توافقی ولو برای کوتاه مدت میان ایران و آمریکا ایجاد شود و واشنگتن بتواند نفتکش هایش را از تنگه هرمز عبور دهد و از ابعاد و دامنه بحران انرژی خود بکاهد. به طور کلی، آنچه در ماه های اخیر شاهد بوده‌ایم این گزاره را اثبات می کند که هروقت ترامپ تهدیدات حداکثری می کند، در بن‌بست است و راهی جهت خروج از بحران را جستجو می کند و چون نمی خواهد آبرویش به صورت علنی پیش چشم افکار عمومی دنیا برود، فرار رو به جلو می کند و سعی دارد تا ایران را پای میز مذاکره و توافق بکشاند. بنابراین باید اصل و ماهیت و عقبه تهدیدات ترامپ و متحدانش علیه ایران را به خوبی شناخت.