در روزهای اخیر و همزمان با کاهش ملموس قیمت ارز، بسیاری انتظار داشتند که قیمت خودرو در ایران نیز کاهش قابل توجهی را تجربه کند. اگرچه خودروهای داخلی و خارجی حدی از کاهش قیمت ها را تجربه کرده‌اند با این حال، شاهد بودیم که برخی خودروسازان داخلی از افزایش قابل توجه قیمت خودروهای ساخت خود خبر دادند. موضوعی که با بازخوردهای منفی همراه شد. 

صنعت خودروسازی ایران که در سال های گذشته با نقدهای جدی در مورد عدم تناسب قیمت خودروها با کیفیتِ آن ها و یا افزایش افسارگسیخته قیمت ها رو به رو بوده، گویی دچار نوعی سوتفاهم شده است. در این راستا، اینطور به نظر می رسد که برخی خودروسازان در ایران، برای جبران زیان انباشته و قابل توجه خود، به افزایش قیمت خودروهای ساخت خودشان چشم دارند. این در حالی است که اگر واقعا به دنبال بهره وری هستند، باید هزینه های غیرضروری را حذف و با افزایش کیفیت، درآمد بیشتری را خلق کنند. 

اینکه گاه و بیگاه شاهدیم افزایش قیمت ها را با این استدلال که تولید خودرو در وضعیت کنونی برای آن ها با زیان همراه است و جوابگوی زیان انباشته آن ها نیست توجیه می‌کنند، به هیچ عنوان استدلال درست و منطقی نیست. در عین حال، این روند و جنس تفکر، سالهاست در صنعت خودروسازی کشور ادامه یافته و گویی بنای اصلاح آن وجود ندارد. اصلی ترین بازنده در این وضعیت، مردم هستند. اگرچه صنعت خودرو نیز نظیر سایر بخش‌ها در اقتصاد ایران، ماهیت جزیره ای ندارد و باید آن را در قالب یک مجموعه تحت عنوان اقتصاد ایران دید که از برخی مسائل منفی در چهارچوب آن نظیر نرخ تورم نسبتا بالا و افزایش هزینه های تولید متاثر می شود، با این حال، باید این سوال را مطرح کرد که با کدام رویکردها و سیاست های فعال، سعی شده سطح بهره‌وری افزایش و روندهای معیوب گذشته اصلاح شوند که مصرف کنندگان نیز در این زمینه نفع ببرند؟ 

چرا وقتی از مسوولان درباره دلایل افزایش قیمت خودروها در کارخانه سوال می شود،آن ها عمدتا به زیان انباشته و تاثیرپذیری صِرف از تورم و نرخ ارز در کشور اشاره می کنند و وزنی از کنشگری مستقل برای خود جهت اقدام به نفع مصرف کنندگان قائل نیستند. این ها سوالاتی هستند که باید برایشان پاسخ های منطقی ارائه شود.