در سالهای گذشته بسیار در مورد اینکه رژیم های عربی حاشیه خلیج به ویژه امارات متحده عربی در مسیر رشد و پیشرفت اقتصادی قرار دارند، گفته و شنیده شده است. حتی تریبون های تبلیغاتی غربی و عربی، سعی در جا انداختن نوعی قیاس در ذهن افکار عمومی کشورمان داشته اند و از این طریق بر آن بوده اند تا ایران را به پسرفت متهم سازند و اعراب منطقه را نمونه های پیشرفت معرفی کنند.
با این همه، روند تحولات جاری در غرب آسیا نشان می دهد که تا چه اندازه این قبیل روایت سازی ها دروغ و غلط بوده اند. به طور خاص در مورد امارات شاهد بوده ایم که دولت این کشور به دلیل همراهی با آمریکا و رژیم اشغالگر قدس در تجاوز به ایران، در یک دردسر جدی افتاده و اقتصاد آن با سیلی از بحران ها مواجه شده است.
گزارش های رسمی حاکی از این هستند که امارات روزانه ۵۰۰ میلیون دلار فقط به دلیل ضربه خوردن به صنعت توریسم خود خسارت می بیند. بگذریم که ایران خط و محدوده جدیدی از انسداد تنگه هرمز و نظارت خود بر این منطقه ترسیم کرده که بنادر فجیره و خورفکان امارات را هم شامل می شود. بنادری که به واسطه خط لوله نفت حبشان سعی در دور زدن نظارت ایران بر تنگه هرمز داشته اند. ورای همه این ها، گزارش ها نشان می دهند که شمار زیادی از سرمایه گذاران در امارات در حال فرار از این کشور و بردن سرمایه های خود به کشورهایی نظیر سنگاپور هستند. کار به جایی رسیده که دولت امارات به نحو قابل توجهی در حال فروش ذخایر طلای خود با هدف جلوگیری از وقوع یک بحران اقتصادی برای این کشور است. برخی منابع رسمی اعلام می کنند آنچه امارات طی دهه ها ساخته ظرف چند روز بر باد رفته است.
در مورد عربستان و بحرین و کویت و قطر نیز عملا معادله ای مشابه را شاهد هستیم. همگی آن ها اکنون روند صادرات نفت و البته کریدورهای ارتباطی خود را در خطر می بینند. در حقیقت، آن ها نه بر کریدورهای اقتصادی و نه منابع درآمدی خود تسلط کافی ندارند و نمی توانند از آن ها حراست کنند. در این نقطه این مسأله آشکار شده که گویی رژیم های عربی حاشیه خلیج فارس سالهای سال رویافروشی می کردند و در واقعیت هیچ نبوده اند. این در حالی است که ایران در وضعیت کنونی به اذعان همگان در حال تبدیل شدن به یک قدرت درخور توجه اقتصادی و سیاسی و نظامی در دنیا است. موضوعی که انگار جهان هم کم کم به آن عادت می کند.
