به گزارش ایسنا، یوسف پزشکیان در کانال تلگرامی خود درباره روز سیودوم جنگ نوشت:
«صبح رفتم جلسه، بعد هم یک جلسه دیگر بعد هم یک ملاقات با یکی از مسئولین. بعد هم رفتم بیمارستان، دکتر ویزیت کرد و بعد هم سرم زد. یه خروار هم دارو نوشت.
رسیدم خونه ولو شدم.
یک ساعت بعد که بلند شدم توییتر را چک کردم ببینم دوستان توییتی را که قرار بود بزنند به کجا رسیده. توییت را نزده بودند.
خبر مکالمه تلفنی رئیسجمهور با رئیس شورای اروپا را دیدم. گفته بود اگر شروط و تضامین مورد نظر ما برآورده بشه، جنگ میتونه تمام بشه. عدهای در فضای مجازی به بهانه این صحبت از رئیسجمهور انتقاد کرده بودند. معنای انتقادها را نمیفهمم مگر به دنبال برآورده شدن شروط و اخذ تضمین نیستیم؟ مگر ما به دنبال جنگ تا نابودی کامل آمریکا و اسرائیل هستیم؟
در گروه همکاران هیئت علمی پیامهای همکاران را میخواندم تعدادی از آنها با لحن توهینآمیزی علیه رئیسجمهور یادداشت کرده بودند. حوصله جواب دادن نداشتم. گروه را ترک کردم. وقتی هیئتعلمی طرفدار انقلاب در کشور جمهوری اسلامی حرمت رئیسجمهور را نگه ندارد چگونه میتوان انتظار داشت بیگانگان که دشمن ما هستند حرمت ما را نگه دارند؟
فیلمهایی از حضور رئیسجمهور در اجتماعات خیابانی امشب منتشر شد. تعدادی از فعالین رسانهای از کیفیت فیلمها گله کردند. خسته شدم از اینکه توضیح دادم، به خاطر شرایط جنگی هیچ تیم فیلمبرداری حرفهای همراه رئیسجمهور نیست و فیلمها توسط افراد عادی یا همراهان غیرحرفهای ثبت و ضبط میشوند.
حدیثی از امام صادق در فضیلت شکر و صبر در کانال ارسال کردم. با تعجب دیدم که ۸ نفر با دیس لایک واکنش نشان دادهاند. یعنی شکر و صبر هم مخالف دارد؟ با چه جماعتی مواجهیم؟
به ذهنم خطور میکند که صبر خودم هم کم شده! شاید به خاطر همین بیماری شبیه آنفولانزاست. خستگی آدم را کم حوصله میکند. باز با خودم فکر میکنم که حضرت نوح چگونه خسته نشد؟ یک عمر مردم را دعوت کرد ولی اجابت نکردند! طبیعی است یکجایی خستگی و ناامیدی به سراغ آدم بیاد!
خدایا به ما قدرت بده که خسته نشیم، و ظرفیت بده تا بیتاب نشیم، و بینشی بده که قدردانت باشیم، و عاقبت همه ما را ختم به خیر بگردان.»
