آمریکا پشیمان و درمانده است اما با توجه به کوتاه نیامدن ایران، چاره ای جز ادامه جنگ ندارد. او قادر و حاضر به اعلام شکست نیست و این یعنی باید شکست را آنقدر علنی و واضح کرد، که نیازی به پذیرش او نباشد.
این ضرورت تاریخی و شاید جبر الهی است که امریکا با ورود به نبرد زمینی، در زمین ایران بازی کرده و زمین بخورد. جز با کشتن وسیع و مستقیم امریکایی ها، ملاقات نهایی خیر و شر و اوج حماسه الهی ما رخ نمی دهد. نه تنها ظلم آنها از سال ۳۲، که ظلم بلوک غرب و صهیونی حتی پیش از جعل رژیم صهیونی، یک انباشت و انرژی تاریخی ایجاد کرده که جز با رویارویی سرآمد جبهه حق یعنی ایران و سرآمد جبهه کفر یعنی امریکا، آزاد نخواهد شد.
رویاروییِ رودر رو، قابله ی این تولد، رهایی و آزادی تاریخی است. انتقام تاریخ، قهر تاریخ و مکر تاریخ بنا دارد که راه تاریخ را دگرگون کند.
ما به لحظه ی جهانتاریخیِ نبرد نزدیک می شویم و به احتمال بالا، امریکا مرتکب بزرگترین خطایش یعنی نبرد زمینی خواهد شد.
درین لحظه، بیش از هر لحظه دیگری، فرماندهان ایرانی را سوار بر اسب تاریخ می بینم، که فاتحانه به دوردست ها می روند. پیروزی هایی فراتر از شکست دشمن در پیش است.
مبتنی بر این، نبرد با آمریکا، آغاز ایرانِ جهانی بود و نبرد زمینی با آن، تسریع و شدت گرفتن این آغاز و اوج آن است.
