1ـ  مدیریت رهبر شهید، پروژه‌ای نبود. فرآیندی (پروسه‌ای) بود. یکی از مهم‌ترین مولفه‌های مدیریت فرآیندی، تربیت و رشد منظومه‌‌ای و پیوسته‌ی ارکان و ساختار یک سیستم و سازمان است.
۲ـ استاد فرزانه مرحوم اکبر پرورش، در تفسیر آیه‌ی الحمدلله رب العالمین می‌فرمود: «رب در این آیه، به معنای تربیت و رشد و پرورش است.» 
خداوند برای انسان (ناس) با دو حجت بیرونی (پیامبران) و درونی (عقل) بستر و مسیری فراهم ساخته تا با اختیار و اراده‌ی خود، رشد و پرورش پیدا کند. در واقع، خداوند «مربی» انسان و جهان است. پس از خلق جهان، آن را به حال خود رها نکرده است. نظام هستی، و بویژه هستی و حیات انسان، بر بنیاد تربیت، پرورش و رشد به سوی کمال انسانی و توحیدی سازمان و تکوین یافته است.
3ـ رهبر شهید، بیش و پیش از آن‌که در قامت یک حاکم جلوه کند یا خود را حاکم بداند، در مقام یک «مربی» یک معلم و پرورش دهنده با مردم و مسوولان مواجه می‌شدند و ایمان ژرف و صادقانه‌ای نسبت به ملت عزیز ایران داشتند. چرا که روح تاریخی ملت ایران را به خوبی می‌شناختند.
 ایشان در طول سی و شش سال رهبری، با همه‌ی وجود برای تربیت، رشد و پرورش معرفتی، تاریخی، فرهنگی، اجتماعی، سیاسی، علمی، فناوری و نظامی ملت و کشورعزیز ایران، کوشش و مجاهدتی پیوسته و خستگی‌ناپذیر داشتند. به همین دلیل، با گذشت دو هفته از شهادت حماسی و اسطوره‌ای‌ ایشان، پرورش یافته‌گان مکتب‌اش در همه‌ی اجزا و بخش‌ها و ساختارهای کشور و سازمان حکم‌رانی، و بویژه در بخش «دفاع تهاجمی فعال»، در وضعیت و شرایطی مطلوب، وظایف خود را انجام می‌دهند. (در سال‌های گذشته و در حوزه‌ی اقتصاد مقاومتی و راهبرد رسانه‌ایِ متناسب با وضعیت و نیازهای کشور، متاسفانه به راهبردهای ایشان توجه نشد.)
امثال من در این سال‌ها در داوری‌های خود، گاه با استناد به برخی از واقعیت‌های نگران‌ساز، در تحلیل و ابراز نظرهای خود، از فقدان سازمان حکم‌رانی منسجم اظهار نگرانی می‌کردیم. اما امروز باید اعتراف کنیم که بخشی از آن نگرانی نادرست بوده و متوجه نبودیم که رهبر شهید، ساختار و سازمان ملی را چنان رشد و پرورش داده که در نبود حضور جسمانی‌اش، شاهد کنش معقول، غیر احساسی و هم‌افزای یک سازمان حکم‌رانی خردمند در تدبیر و فرماندهی جنگ و اداره‌ی کشور هستیم.