سال ۲۰۰۱، هالیوود فیلمی ساخت به نام «سقوط شاهین سیاه». داستانی پرهیاهو از گیر افتادن تفنگداران آمریکایی در سومالی، و تقلای خونین و نفس‌گیرشان برای نجات تنها یک بالگرد ساقط‌شده. فیلمی که قرار بود اقتدار آمریکا را به تصویر بکشد، اما ناخواسته تصویری از استیصال، تلفات سنگین و شکستی تلخ را به نمایش گذاشت. نمایشِ «شاهین سیاهی» که نه توانست پروازش را حفظ کند و نه ناجیِ سربازانش باشد.

اما امروز، تعبیر این نام، شکلی دیگر یافته است. و این بار، نه در خاکِ سومالی، که در آسمان، خاک و آستان و آستانه‌ی ایران، «شاهین سیاه» معنایی نو یافته. دیگر نام فیلم، «سقوط شاهین سیاه» نیست؛ بلکه عنوانِ سرنوشتِ خودِ آمریکاست.

این بار، عقابِ پوشالیِ آمریکا، نمادِ دولتِ تروریستیِ کاخ سفید، بر خاکِ ایران سقوط کرده است.

آن عقابِ مغرور که خیال می‌کرد آسمان‌ها قلمرو ابدی اوست، با ضربه‌ای کاری، از اوج به حضیض افتاده. سقوطش نه یک حادثه، که نتیجه‌ی منطقیِ سال‌ها تجاوز، تحقیر و سرکشی بود. او فراموش کرده بود که آسمانِ ایران، دیگر آسمانِ چهار دهه‌ی پیش نیست. آسمانِ ایران، امروز متعلق به ملتی است که با ایمان، مقاومت و تدبیر، هر تجاوزی را پاسخ داده و هر عقابی را به زیر می‌کشد.

این سقوط، فقط سقوطِ یک نماد نیست؛ بلکه فرو ریختنِ تمامِ آن ادعاهای پوچِ «ابرقدرت» است. ادعاهایی که با خونِ مردمانِ بی‌دفاع و ترورِ شخصیت‌های انقلابی شکل گرفته بود. حالا همان ملتی که زخم‌خورده‌ی این ترورها بود، درسی فراموش‌نشدنی به عقابِ متجاوز داده است.

 این آغازِ ماجراست. این سقوط، تنها یک سقوط نیست، بلکه آغازی است برای فیلمی حماسی که خودمان خواهیم ساخت. فیلمی که نامش در تاریخ طنین‌انداز خواهد شد: «سقوط عقاب آمریکا».

دیگر نیازی به هالیوود نیست. ما خودمان قهرمانانِ این داستانیم؛ روایتگرانِ حماسه‌ی مقاومت. داستانِ سقوطِ آن نمادِ پوشالی، فیلمی خواهد شد که نه تنها اشکِ شوقِ پیروزی را بر چشمانِ ملتِ ایران جاری می‌کند، بلکه وجدانِ خفته‌ی جهان را نیز بیدار خواهد کرد.

«سقوط عقاب آمریکا»؛ نه تنها یک فیلم، بلکه واقعیتی تلخ برای کسانی که خیال تجاوز به حریمِ ملتِ ایران را در سر می‌پروراندند. این سقوط، پایانِ رؤیاهایِ شیرینِ آن‌هاست و سرآغازِ اقتدارِ بی‌مرزِ ایران.