آمریکا ناراحت است. نه از جنگ، نه از تحریم، بلکه از یک حقیقت ساده و در عین حال ویرانگر برای خودش، و آن این‌که ایران را برای همیشه از دست داده است.
 
این واقعیت، مثل سیلی‌ای بر صورت سیاست‌مداران واشنگتن فرود آمده و حالا به‌زودی طوفان فشارها، از داخل همان ساختار پوسیده، دامان «کودک‌آزار و بیمار قدرت‌زده کاخ سفید» را خواهد گرفت.  همان کسی که سال‌ها پیش با وقاحت، جیمی کارتر – رئیس‌جمهوری در زمان انقلاب اسلامی – را متهم می‌کرد که ایران را از دست داده و نتوانسته مانع انقلاب ۵۷ شود. تاریخ اما حافظه دارد؛ و این‌بار ورق برگشته. کودکان سیاست، وقتی با آتش جاه‌طلبی بازی می‌کنند، معمولاً خودشان را می‌سوزانند.  

او تصور می‌کرد با ترور ناجوانمردانه امام خامنه‌ای، می‌تواند معادلات ملت ایران را به‌هم بزند. دلش خوش بود که با حذف یک نفر، می‌توان یک ملت را به زانو درآورد. اما کور خوانده بود.  ترامپ – همان کودک‌آزار بی‌اختیار در اسارت غرور و شیطنت‌های سیاسی‌اش – با این جنایتش کاری کرد که هیچ رئیس‌جمهور دیگری در آمریکا نکرده بود. بله این اوست که برای همیشه ایران را از دست داد.
 
اکنون دیگر هیچ زبان دیپلماسی، هیچ واسطه‌ای و هیچ پچ‌پچ سیاسی پنهانی نمی‌تواند شکافی را پر کند که این جنایت باز کرده است. او نه‌تنها امکان گفت‌وگو، حتی غیرمستقیم، را بین دو کشور سوزاند، بلکه پایان هر توهمی درباره‌ی بازگشت آمریکا به «دوران نفوذ» را امضا زد.  

ترور ناجوانمردانه‌ای که قرار بود پایه‌های اقتدار را بلرزاند، برعکس، پایه‌های آگاهی و وحدت مردم ایران را محکم‌تر کرد. حالا هر ایرانی، صرف‌نظر از گرایشش، می‌داند دشمن کجاست و چهره‌اش چگونه است.

آمریکا در این ماجرا نه قدرتی نشان داد، نه استراتژی‌ای. تنها چهره‌ی واقعی‌اش را عریان کرد؛ چهره‌ی دولتی تروریستی، هراسان، خشمگین از درک جهانی که دیگر تسلیمش نمی‌شود.   و این یعنی پایان رؤیای آمریکایی در ایران.  

کشوری که ۴۷ سال پیش از سلطه برخاست، امروز دیگر نه‌تنها از یوغ آن آزاد است، بلکه به نقطه‌ای رسیده که خود، توان تغییر معادلات منطقه را دارد.  
امریکا ایران را از دست داد، چراکه نفهمید ایران کشور نفت و سیاست نیست؛ ملت ایمان و کرامت است. و کودک‌آزار کاخ سفید، آخرین برگ این شکست را خودش با دستان آلوده‌اش امضا زد.