شبِ قدر است و عظمتی که خداوندگار خود به تعظیمش چنین توجه مان داده است؛«وَ ما أدرٰاکَ ما لَیلَةُ القَدر…»هر سال که این آیه را می‌خوانیم، گویی خداوند دوباره از ما می‌پرسد: تو چه می‌دانی شب قدر چیست؟و هر سال نیز پاسخ این پرسش دشوارتر می‌شود؛ زیرا حقیقت شب قدر در قالب واژه‌ها نمی‌گنجد.

شب قدر، لحظه‌ای است که زمین به آسمان نزدیک می‌شود و انسان، در هیاهوی جهان، راهی به خلوت خدا پیدا می‌کند.اما شب‌های قدر امسال رنگی دیگر دارند؛ رنگی سرخ‌تر از همیشه. گویی رمضان امسال در میانه میدان آزمونی بزرگ‌تر بر ما فرود آمده است؛ رمضانی که در آن، دعا و مقاومت، اشک و ایستادگی، ذکر و جهاد معنوی، درهم تنیده‌اند.در چنین شبی، وقتی قرآن‌ها بر سرها بالا می‌رود، معنای این حرکت تنها یک سنتِ آیینی نیست. این قرآن‌ها بر سرهایی قرار می‌گیرند که دلشان بی‌تاب حقیقت است؛ سرهایی که در سودای دفاع از حق، از آرامش دنیا دل کنده‌اند.آن‌گاه که زمزمه «الغوث الغوث» در فضای شب می‌پیچد، این فریاد دیگر تنها دعای فردی نیست؛ فریاد ملتی است که از ژرفای جان می‌گوید:«خَلِّصنا مِنَ النّارِ یا رب».

در این شب‌ها انسان بیشتر از همیشه درمی‌یابد که پناهی جز خدا ندارد. و چه پناهی عظیم‌تر از حضرت او.اتکای به خدا، همه هیبت دنیا را در چشم آدمی کوچک می‌کند.توکل به او، همه خلأهای عالم را پر می‌سازد.هرچه دست ما از قدرت‌های جهان کوتاه‌تر شود، دست دل ما بیشتر به سوی آسمان بلند می‌شود.عارفان گفته‌اند خدا آدرس خود را در دل‌های شکسته گذاشته است.پس هر دل شکسته، مسجدی است برای حضور خدا.مسجدی بی‌دیوار و بی‌گنبد که در آن، عنایت الهی می‌تواند هم جان را آباد کند و هم جهان را.و چه زیباست آن لحظه که مردمان در شب‌های قدر گرد هم می‌آیند؛ در مسجدی کوچک یا حسینیه‌ای ساده، در شهری بزرگ یا روستایی دور. آن‌جا می‌توان عطر دست عنایت خداوندگار را حس کرد. تجربه‌ای که مؤمنان بارها زیسته‌اند؛ همان حقیقتی که در کلام آمده است:«یدُ اللهِ مَعَ الجَماعة».باری، شب‌های قدر امسال متفاوت است؛ بسیار متفاوت.

در یک سو مردمانی ایستاده‌اند که با یاد «یا علی» در پی خیبرشکنی‌اند؛ خیبری که این بار نه یک دژ سنگی، که دژهای ظلم و استکبار است. و در سوی دیگر، کسانی که در تکرار هزارباره تاریخ، می‌خواهند انتقام خیبر را از پیروان محمد(ص) و علی(ع) بگیرند.اما تاریخ گواهی می‌دهد که آنچه شکست می‌خورد، حق نیست- حتی اگر غریب تر از همیشه باشد-؛ باطل است حتی اگر قوی تر از همیشه بنماید.در فرهنگ تربیت یافتگان مکتب نبوی و علوی و باورمندان به شهادت، شکست معنا ندارد؛ زیرا مرگ نیز در آنجا دری است به سوی پیروزی.از این رو شب‌های قدر امسال تنها شب‌های دعا نیستند؛ شب‌های قدرت‌اند.شب‌هایی که می‌توان آن‌ها را پیشران روحی و معنوی قدرت دفاعی یک ملت دانست.لشکری در میدان ایستاده است و لشکری در محراب.یکی با سلاح از سرزمین دفاع می‌کند و دیگری با دعا.

با اشک‌های شب قدر، دل‌ها به آسمان متصل می‌شوند؛و با همین اشک‌هاست که خواب‌های شوم دشمنان ایمان به کابوس بدل می‌شود.اهل ایمان می‌دانند که رمضان تنها ماه روزه نیست؛ مدرسه‌ای است برای صبر، برای ایستادگی، برای پیروزی بر نفس و ظلم.و آنان که این درس را به جان می‌آموزند، بی‌تردید از «جنگ رمضان» سربلند بیرون خواهند آمد؛چرا که در نهایت، پیروزی از آنِ دل‌هایی است که در تاریکی شب قدر، تنها یک نام را صدا می‌زنند:خدا.