واضح است که نتانیاهو، یهودی های نیویورک و نومحافظه کاران صهیونیست ترامپ را کنترل می کنند. ترامپ بر اساس اطلاعاتی تصمیم می گیرد که این گروه ها به او می دهند. مضمون مشترک همه این اطلاعات هم این است که ایران ضعیف شده و یک فرصت تاریخی برای ضربه زدن به آن وجود دارد. آنچه این اطلاعات به ترامپ منتقل نمی کند این است که ایران در یک جنگ وجودی، متفاوت خواهد جنگید. 

 ایرادی ندارد که فرض کنیم یک هدف تشدید لفاظی و انباشت نیرو از جانب امریکا، وادار کردن ایران به پذیرش درخواست های امریکا در مذاکرات است. اما وقتی به مذاکرات نگاه می کنید امریکا در واقع گفت وگو نمی کند و فقط خواهان تسلیم است. هیچ چیز نمی دهد و همه چیز می خواهد.

- ایران مذاکرات را جدی گرفته است. دلیل ساده آن این است که می خواهد قبل از درگیری که قطعی به نظر می رسد، همه گزینه ها را امتحان کرده باشد. اما چیزی برای بده-بستان نمی بیند. فرض بنیادین در تهران این است که با این مدل مذاکره، حتی اگر ایران تسلیم شود باز هم جنگ قطعی است. بنابراین اساسا چه دلیلی برای امتیازدهی وجود دارد؟

 ریشه مشکل این است که به نظر می رسد امریکا تصمیمش را گرفته و حتی تسلیم در حوزه هسته ای باعث خواهد چند ناو هواپیمابر دیگر به منطقه اعزام شوند. در این شرایط، راهی جز رویارویی با تمام قوا باقی نمی ماند. ظاهرا کار در مرحله ای است که جز با یک رویارویی و پرداخت هزینه سنگین نمی توان محاسبات را اصلاح کرد.

- شاید زمان آن فرارسیده باشد. ایران مذاکره کرد، سلاح اتمی نساخت، در جنگ 12 روزه مراعات متحدان منطقه و بازار انرژی را کرد و ظرفیت های دریایی و زمینی خود را فعال نکرد. دیگر هیچ دلیلی برای خویشتن داری وجود ندارد. اگر بقای ایران تهدید شود، هیچ چیز در منطقه ارزش آن را ندارد که بدون آسیب باقی بماند. 

 شاید امریکا انتظار داشت و هنوز هم دارد که ایران تسلیم ارعاب آن شود. اما در ایران کسی از ترس مرگ خودکشی نمی کند. برعکس، آنچه همه جهان باید به آن توجه کند این است که ایران در مقابل امریکا، به جای ترس، آرایش کاملا عملیاتی گرفته و بنا دارد -اگر ناچار شد- با تمام توان به آن ضربه بزند. وقتی پای موجودیت در میان است عقب نشینی معنا دارد. 

 اکنون در نیروهای مسلح ایران کار دست کسانی است که تجربه یک جنگ موفق و تاریخی با رژیم اسراییل را دارند. از همان ساعت اول پس از جنگ، این نیروها بارها و بارها ایده هایی را که باید در آن جنگ اجرا می شد و به دلایلی نشد، مرور و تمرین کرده اند. این بار فرصت را از دست نخواهند داد. 

 با وجود همه مشکلات و تنش ها، اکنون در ایران هیچ شکاف سیاسی یا اجتماعی عمده ای وجود ندارد. اگر ترامپ خردمند بود اجازه می داد یک تیم مستقل اطلاعاتی را که نتانیاهو درباره وضعیت داخلی ایران به او می دهد ارزیابی کند. جامعه ایران خواهان تعیین تکلیف و خروج از این وضعیت است و این کاری است که همه می دانیم باید هزینه اش را داد و به سرانجام رساند. اگر شد با توافق و اگر نشد با جنگ.

هیچ کس در ایران خواهان تسلیم مقابل نتانیاهو و ترامپ نیست. اکنون مردم در ایران حتی لزوما مخالف جنگ هم نیستند. سوال آنها این است: آیا در جنگ پیروز خواهیم شد؟ اگر دشمن خطایی بکند خواهد دید که با سورپرایزهای نظامی ایران، مردم ایران یکپارچه به مدافعان ایران تبدیل خواهند شد. این بار ما محکوم به پیروزی هستیم. این الزام تاریخی یک تمدن چند هزار ساله در مقابل درخواست تسلیم است.

 هنوز البته مانده تا به پایان این بازی برسیم. سرعت تحولات بالاست و تصمیم ها در لحظه گرفته می شود.
 سمت ایران مسئله واضح است: توافق معقول را می پذیریم و در مقابل اجبار به تسلیم می جنگیم. جانب امریکا باید دید چه می شود.

*مشاور راهبردی رییس مجلس