اما اولین پرسشی که پیش می‌آید ساده و جدی است: مگر مردم مشکل اقتصادی ندارند؟ مگر انتقاد و گلایه و شبهه ندارند؟ پس چرا می‌آیند؟ چگونه ممکن است در میان همین جمعیت، جوانانی با ظاهرهای متفاوت و حتی رنگین‌کمانی، دخترانی با پوشش‌های متنوع، همچنان به انقلاب ابراز وفاداری کنند و حتی پیشرو باشند؟پاسخ را باید در سه نکته جست‌وجو کرد.
نخست،
 این مردم در حال مبارزه‌اند؛ هم در درون خود و هم در عرصه اجتماعی. جامعه‌ای که در حال صیرورت است، ولو ظاهرش همه چیز را نشان ندهد، در عمق قدرتمند می‌شود. بیش از چهل سال ایستادگی در برابر جنگ، تحریم و فشار خارجی، ملتی را می‌سازد که تجربه مقاومت در خونش جریان دارد. ایمان در اینجا شعار نیست؛ محصول همین ایستادگی ممتد است. کسی که در میدان مبارزه رشد می‌کند، از گذشته جلوتر است، حتی اگر چهره‌اش شبیه کلیشه‌های ذهنی ما نباشد.
دوم،
 مسئله هویت است. این مردم داشته‌هایی دارند که برایشان صرفاً سیاسی نیست؛ هویتی است. ممکن است ضعف و نقص و انتقاد وجود داشته باشد، اما وقتی احساس کنند اصل هویتشان هدف قرار گرفته، آرایش دفاعی می‌گیرند. انسانی که زیر فشار اقتصادی است، ممکن است گلایه داشته باشد، اما حاضر نیست برای رفاه بیشتر تحقیر شود. دفاع از انقلاب برای بسیاری، دفاع از کرامت و هویت تاریخی و دینی‌شان است.
سوم، رابطه با رهبری است. این رابطه یک قرارداد اداری نیست؛ رابطه‌ای ولایی و عاطفی است. مردم پیام رهبری را فقط با گوش نمی‌شنوند؛ با دل می‌شنوند. این پیوند، زبانی از جنس فطرت دارد؛ پیامی که از قله‌های ایمان صادر می‌شود و در جان مخاطب می‌نشیند.
یک حرف دیگر باقی است؛ کوتاه بگوییم و عبور کنیم. رهبری ایستاده است و جامعه‌ای با او ایستاده است. سرّ ماجرا همین‌جاست.او حرکت می‌کند و حرکت می‌دهد. جلو می‌رود و جامعه را با خود جلو می‌برد. این همان نقطه‌ای است که دشمن در محاسبه‌اش دچار خطا می‌شود. تصور می‌کند با فشار، جامعه از رأس جدا می‌شود.راز تکرار این حضورها همین است: ایستادگی در رأس، ایستادگی در بدنه می‌سازد. و وقتی رأس و بدنه هم‌زمان ایستاده باشند، هیچ نوع دشمنی کارگر نمی افتد. حرف تمام است. او ایستاده است، و امتی با او ایستاده است. همین.