هنوز زمان زیادی از برگزاری مذاکرات ایران و آمریکا در مسقط با محوریت پرونده هسته ای کشورمان نمی گذرد. رویدادی که با بازتاب های گسترده رسانه ای و بین المللی رو به رو شده است. دو طرف مذاکره و البته عمانیها تاکید کرده اند که مذاکرات مذکور ادامه خواهد یافت با این حال، ورای تمامی تحلیل و تفسیرها در مورد مذاکرات مسقط و روندهای آتی آن، یک نکته در بحبوحه مذاکرات مذکور توجه بسیاری از تحلیلگران و صاحبنظران را به خود جلب کرده است. آن نکته نیز حضور فرمانده سنتکام در مذاکرات مسقط بوده است.
اگرچه دیدگاه های مختلفی در مورد دلیل اصلی حضور فرمانده سنتکام در مذاکرات مذکور ذکر می شود و حتی گفته شده که سید عباس عراقچی وزیر امور خارجه ایران 20 دقیقه اجازه ورود برد کوپر به فضای مذاکرات را نداده و او را پشت در نگه داشته، با این حال در رابطه با این رویداد توجه به دو نکته ضروری به نظر می رسد.
اول اینکه در سال های گذشته و حتی در روزهای اخیر، برخی افراد درکشورمان به طور خاص به این مساله اشاره داشته اند که رونمایی از فلان موشک و یا فلان پایگاه موشکی کشورمان، به روند تعامل و دیپلماسی ضربه می زند و اقدامی غیرسازنده است. حتی در دوره ای شاهد بوده ایم که رئیس جمهور وقت کشورمان رونمایی از یک موشک و آزمایش آن را عامل برهم خوردن توافق برجام معرفی می کرد.
با این حال، از حامیان این ایده باید پرسید آیا به این موضوع عینا اگر از سوی طرف آمریکایی صورت گیرد هم باور دارند؟ در واقع، آیا آن ها اگر طرف های مقابل با کشورمان هم دست به اقدامات تحریککننده در فضای مذاکره بزنند، نسخه ای را که برای کشور خود می پیچیند، برای آن ها نیز می پیچند؟ اینکه فرمانده سنتکام در تیم مذاکره کننده طرف آمریکایی با کشورمان بوده، به زعم بسیاری از تحلیلگران با هدف ادعایی ایجاد ارعاب در کشورمان بوده است. گزاره ای که البته تحقق آن در عرصه میدانی بسیار دور از واقعیت است. با این حال، توجه به اصل این موضوع بسیار مهم است.
نکته دوم اینکه آنچه در قالب حضور فرمانده سنتکام در روند مذکرات با کشورمان شاهد بودیم، یک پیام معنادار دارد و آن هم این است که در عصر کنونی، دیپلماسی نمی تواند بدون پشتوانه قدرت نظامی، اثرگذار باشد. در حقیقت، اکنون این موضوع به عینیترین شکل ممکن در حال رخ دادن است. این مساله نیز برای آن هایی که صرفا از دریچه آرمانگرایانه به نظام بین الملل می نگرند، حامل درس های واقعبینانه و مهمی است.
نظراتی كه به تعميق و گسترش بحث كمك كنند، پس از مدت كوتاهی در معرض ملاحظه و قضاوت ديگر بينندگان قرار مي گيرد. نظرات حاوی توهين، افترا، تهمت و نيش به ديگران منتشر نمی شود.