هنوز جزئیات دقیقی در مورد آنچه میان هیات های ایرانی و آمریکایی در مذاکرات مسقط رد و بدل شده به بیرون درز نکرده با این حال، در رابطه با کلیت مذاکرات مذکور توجه به دو نکته ضروری به نظر می رسد.
اول اینکه ایران از موضع قدرت وارد مذاکرات مسقط شد. ابتدا قرار بود مذاکرات در ترکیه و با حضور برخی کشورهای ناظر برگزار شود با این حال، ایران مکان مذاکرات را به عمان تغییر داد و دخالت بازیگران دیگر در پرونده هسته ای خود را هم رد کرد. مهمتر از همه اینکه طرف آمریکایی قصد داشته در مورد طیف متنوعی از موضوعات غیر از پرونده هسته ای ایران، یعنی قدرت منطقه ای کشورمان و البته توانایی های موشکی ایران با تهران مذاکره کند اما کشورمان این امر را با جدیت رد کرده و تاکید نموده که مذاکره صرفا باید محدود به مساله هسته ای ایران باشد و فراتر از آن به هیچ وجه قابل قبول نیست.
حتی در مورد موضوع هسته ای نیز مسائل مهمی نظیر انجام غنی سازی اورانیوم در خاک کشورمان و یا عدم خروج ۴۰۰ کیلوگرم اورانیوم غنیشده ۶۰ درصدی از ایران، جزو خطوط قرمز تیم مذکراتی کشورمان بوده است. در عین حال، گزارش های رسمی حاکی از این بوده که در جریان مذاکرات، ایران از نظر نظامی نیز در آماده باش کامل قرار داشته و دست ها روی ماشه بوده است. مسائلی که همه و همه سبب شده اند تا برخی منابع غربی اعتراف کنند که ایران با قدرت تمام وارد فضای مذاکره شده و هیچ ضعفی در کار نبوده است. تاریخ نشان داده که این جنس از رویکرد به مراتب بیشتر و بهتر از رویکردهای منفعلانه، تضمینکننده منافع و امنیت ملی کشورمان است.
نکته دوم اینکه ایران با کنشگری فعال در قالب مذاکرات مسقط و ارائه طرح و ابتکارات خود عملا این پیام را به جامعه جهانی رساند که اهل تعامل و دیپلماسی است و جنگ را در اولویت ندارد.
ایران بارها اعلام کرده آماده جنک و دفاع از خود است اما اینطور نیست که جنگ گزینه اول ایران باشد. صِرف قرار گرفتن این مساله پیش چشم جهانیان برای ایران قدرتساز است. در عین حال، جواب محکمی به آن دسته از افرادی است که در ماه ها و سال های اخیر مدام اتهام عدم اقبال به دیپلماسی را به کشورمان زده اند. اگر بناست توافقی صورت گیرد در قالب آن باید منافع و امنیت ملی ایران آن نیز به عینه دیده شود. اینکه یک توافق یکطرفه حاصل شود، در هیچ کجای جهان پذیرفته شده نیست.
