به گزارش الف، مهدی جهانتیغی نوشت: اخبار دستگیری‌ها نشان می‌دهد که عملیات شناسایی با موفقیت‌های خوبی همراه بوده و حتی می‌توان گفت در برخی حوزه‌ها، پیروزی اطلاعاتی و تجربه و مهارت‌های جدیدی نیز برای جامعه اطلاعاتی کشور کسب شده است. ضمن اینکه تولید اغتشاش برنامه قطعی سرویس‌های اطلاعاتی برای پساجنگ بود و اینکه در فاصله کوتاهی اغتشاشات به سمت فروکش اولیه رفته و اغتشاش گسترده و تعدد نقطه جغرافیای آن بسیار پایین‌تر از حد برنامه‌ریزی طراحی شده است، خود نشانه اقدامات مؤثر پیشگیرانه و پیش‌دستانه اطلاعاتی چند ماه گذشته هست. جنگ اطلاعاتی چند ماه اخیر البته محدود به محیط داخلی ایران نمانده و در پشت مرزهای ایران، به‌نوعی فعال‌تر از هر دورانی در جریان هست و تلاش برای اشراف، مهار و مقابله با تجهیزشدن کم‌سابقه گروه‌های تروریستی و تجزیه‌طلب شبانه‌روزی ادامه دارد و جامعه اطلاعاتی به‌خوبی می‌داند که آنها نیز یک نقش اولیه و یک نقش ثانویه در اغتشاشات دارند که مرحله‌به‌مرحله و متناسب با روند شرایط و حوادث، تلاش می‌کنند آن را اجرایی کنند.
 
دراین‌بین شبکه‌های اجتماعی اینستاگرام با مأموریت احساسی‌سازی و شبکه تلگرام به‌عنوان بستر اصلی شبکه‌سازی‌های عمومی و عملیاتی، ایفای نقش مستقیم و برنامه‌ریزی و در حین حال تفکیک شده در حوادث اخیر داشته و دارند. مأموریت مشترک تعریف شده این دو شبکه اجتماعی نیز این بود که تجمعات کوچک خیابانی را با تکنیک‌های روانی و الگوریتم‌های فنی به‌عنوان یک اکثریت پنداری به افکار عمومی تزریق کنند. ارزیابی اولیه خیلی زود مشخص کرده که اکثریت بسیار بالای محتواهای منتشر شده در این دو شبکه پیرامون حوادث اخیر به نسبت ایام اغتشاشات 1401 به‌مراتب بیشتر سازمان‌یافته‌تر بوده و بخش کمتری از مردم و فعالین، در تولید محتوا درباره اغتشاشات اخیر نقش داشتند.
 
از سوی برای جامعه تحلیلی یک سؤال مهم در داخل و خارج از ایران مطرح است که چرا زودتر و شفاف‌تر از گذشته مقامات اسرائیل و آمریکا از دست‌داشتن و در حمایت از اغتشاشگران وارد صحنه شدند. برخی معتقدند که این اتفاق ادامه همان محاسبات و یا مشاورهای غلط به مقامات آمریکایی و اسرائیلی برای راه‌اندازی جنگ 12 روزه و خطا شناختی از جامعه ایرانی است و این بار نیز تکرار شده است. ضمن اینکه تدارک وسیع اطلاعاتی و پشتیبانی و زمینه‌سازی‌های که بلافاصله پس از پایان جنگ 12 روزه، توسط اسرائیل و آمریکا برای تولید اغتشاش در محیط داخلی ایران صورت گرفت و همچنین نگرانی از این موضوع که زمان به نفع بازسازی‌های و تولید قدرت بیشتر نظامی، سیاسی، اجتماعی و حتی برخی اقدامات اصلاحی اقتصادی برای ایران، در حال گذر است؛ بنابراین این تصور که باید مرحله جدید ایجاد ناامنی‌ها را در اولین فرصت ایجاد شده، شروع کرد و شاید روزنه‌ای بشود برای اینکه «کار تمام کرد»، مجدداً در دستگاه محاسباتی آنها شکل گرفت.
 
اما می‌توان به این سؤال مهم جور دیگر هم پاسخ داد؛ یکبار اتفاقات این چند روز را به‌صورت ترکیبی و پازلی از یک طراحی، مجدداً کنار هم باید چید و از این طریق به یک فرضیه خاص‌تر رسید. تلاش برای اقدامات شوک آور و تحریک‌کننده در افکار عمومی از طریق اقدامات خرابکارانه هوشمند عمومی و اعمال سطح خشونت بالا در کف خیابان‌های ایران و تبدیل اعتراض به اغتشاشات مختل‌کننده در حوزه‌های حساس اقتصادی کشور و همراه‌کردن برخی قشرهای خاص و ترکیب آن با مواضع زودهنگام و شفاف و تهدیدآمیز ترامپ علیه ایران که فرضیه احتمال اقدام جنگی را دوباره پررنگ می‌کرد و همچنین هم‌زمان کردن این ماجراها با انتشار پر سروصدا روایت خاص از ربایش رئیس‌جمهور ونزوئلا و سپس القای توان تکرار چنین رخدادی درباره ایران، می‌تواند بخش‌های مرحله‌به‌مرحله ولی سریع برای القای یکباره انگاره فروپاشی در افکار عمومی و بخشی از حکمرانان باشد. فرضیه بعدی نیز این است که اساساً این مواضع آشکار ترامپ و صهیونیست‌ها بیش از آنکه نقشی که گفته شده یا امیدوار به اثر واقعی داشته باشد، صرفاً بهانه و سوءاستفاده ای برای اقدامات جدیدتر علیه ایران و جمهوری اسلامی است. اینکه این اقدامات جدیدتر چیست، محل بحث است ولی همه ابعاد احتمالی آن در داخل کشور جدی گرفته شده و مواضع مقامات کشور من‌جمله رئیس‌جمهور، رئیس مجلس،دبیر شورای‌عالی امنیت ملی و مقامات وزارت امور خارجه بر همین دیدن همه ابعاد است و از این طریق ایران نیز عزم خود را برای مقابله جدی‌تر از گذشته با اقدامات جدید احتمالی طرف آمریکایی و صهیونیستی نشان داد.