اگر سوال این باشد که ترامپ راست گفته یا بلوف زده، من اصلا حرف ترامپ را یک بلوف نمی دانم. اما اگر سوال این باشد که ترامپ قادر به چنین کاری است، آن گاه پاسخ این خواهد بود که بستگی به خودمان دارد. 

از نظر ترامپ و نتانیاهو، اکنون وقت ضربه بزرگ به ایران است؛ این ضربه البته ترکیبی است. آشوب داخلی، فروپاشی اقتصادی، حمایت از هسته های مسلح و آشوب طلب، مشروعیت دادن به تجزیه طلبی و حمله تروریستی. 

مشاور اجتماعی ترامپ، در امور ایران، نتانیاهو است و مشاور نتانیاهو، پهلوی. آنها گمان می کنند که نتیجه یک مداخله محدود، تغییر نظام و سر کار آوردن پهلوی است. شبیه تصوری که در جنگ ۱۲ روزه داشتند. هنوز هم چنین گمان می کنند. 

در این میان اما چه باید کرد؟ بخشی از اعتراض ها ریشه اقتصادی و معیشتی دارد و لزوما اغتشاش نیست. اما بخش بزرگی از ناآرامی ها، آشوب طلبانه و براندازانه است. تفکیک این دو از هم البته روی کاغذ آسان ولی در عمل کار سختی است. بنابراین در این مقطع هوشیاری پلیس بسیار مهم است که هم هزینه آشوب طلبی را بالا ببرد و هم اعتراض را از اغتشاش تفکیک کند. 

دولت باید به سرعت از برنامه رفاهی خود رونمایی کند، وزرای ناکارآمد را تغییر دهد و با مردم گفت و گو کند. حداقل تنبیه وزیر نفت و جهاد برکناری است. اگر بعد از تعطیلات چنین نشد، استیضاح وزرا فوری ترین راه است. 

گروه های سیاسی نباید گمان کنند که از دل ناآرامی برای آنها محبوبیت خلق می شود بنابراین به جای نگرش های کمپینی از راه حل های منطقی و شدنی سخن بگویند. 

یک واکنش همه جانبه سیاسی، اجتماعی، اقتصادی می تواند در مقابل نقشه جنگ داخلی و خارجی ترامپ قرار بگیرد و امکان مداخله خارجی را از بین ببرد. لازم است حرف ترامپ را جدی بگیریم.