تاریخ، گاه لحظههایی را در خود پدید میآورد که از جریان عادی و خطیِ زمان فراتر میروند. در فهمِ مفهوم زمان، این تفاوت میان «کرونوس» (زمانِ کمّی و پیوسته) و «کایروس» (لحظهای کیفی و فرصتِ ویژه) آشکار است. کرونوس همان حرکت قابلسنجشِ ثانیهها و سالهاست که تداوم رویدادها را شکل میدهد؛ اما کایروس لحظهای است که امکان دگرگونی ژرف و آفرینش وضعیتی نو را مهیا میکند. وضعیت کنونی ایران، از نگاه نگارنده، نمونهای از یک کایروس تاریخی است؛ زمانی که همنشینی عوامل درونی و بیرونی، ظرفیتهای پنهان و نیاز به تحول را برجسته کرده است.
تلاش نهایی دشمن در جنگ رمضان به منظور سقوط جمهوری اسلامی سبب صعود آن و آزادسازی انرژیهای نهفته اش بهعنوان لحظه کایروس شد.در برابر تغییر اهداف اعلامی دشمن از اسقاط موجودیت حکومت به تغییر رژیم، باید گفت جمهوری اسلامی تغییر کرده و بیشتر تغییر خواهد کرد؛ اما این تغییر نه از جنس چشمپوشی از انقلاب ۵۷، بلکه از نوع برکشیدن و برآهیختن آن انقلاب و تعالی و اوجگیری ارزشهای بنیانگذار آن است.
امام خامنهای با پرکشیدن خویش، نماد این پرواز پرراز و لحظات استثناییِ زایش و نوزایی است.تاریخ، گذشته جمهوری اسلامی را احضار کرده بود و مقرر بود انقلاب اسلامی یکبار و یکباره با تمام «غیرها» و دشمنانش – یعنی آمریکا، صهیونیسم و پهلویسم – رویارو گردد. این رویارویی تمامقد، رؤیای انقلاب اسلامی را محقق میکند و سبب تجدید حیات و افزایش وسعت و عمق آن میشود.
تاریخ، تمام انقلاب اسلامی ۵۷ را به امروز فراخوانده تا دوباره با تمام شعارها و «غیریتها» یا دشمنانش سنجیده شود. اگر پیشتر باید استدلال میآوردیم که انقلاب اسلامی استحاله نشده و خود را فراموش نکرده است، امروز باید گفت انقلاب اسلامی تمام ارزشهای تاریخ ایران و انسان را بازیابی و یادآوری کرده است.
